dinsdag 30 december 2008

happy new year

Jaja, het leven is mooi hier in colombia. Veel te veel om jullie allemaal te vertellen. Enkele hoogtepunten die ik wel met jullie wil delen:

Tejo. (Of hoe je het dan ook spelt). In ieder geval is het een spel dat voldoet aan de mannelijke oerdrang, want het bevat met dingen gooien, bier drinken en explosies. Wat wil je nog meer?

Tejo bestaat uit 2 tegenover elkaar gelegen schuine vlakken gevuld met klei (zie foto 1) waarin een ijzeren ring ligt met daarop 4 envelopjes gevuld met buskruit. Nou noemden ze mij op de basisschool al bertje buskruit...
In ieder geval, het doel is om een ijzeren discus van een ongeveer een kilo (of 2) van een flinke afstand zo dicht mogelijk bij de ring, danwel erin, of -in het ultieme geval- op een van de zakjes buskruit te positioneren (zie foto 2). Het laatste gaat gepaard met de gewenste explosie, wat uiteraard ook de meeste punten oplevert. Al moet ik zeggen dat met al dat bier (zie foto 3) de puntentelling mij enigszins ontging.

Mooi detail in dit verhaal is dat dit alles zich afspeelde op eerste kerstdag. Na een ochtend door het prachtige heuvellandschap te hebben gewandeld streken wij rond het middaguur neer in dit cafetje aan de rivier, om vervolgens een krat bier te kopen en te knallen. En dat alles met zo´n 25 graden. Muy bien, navidad en colombia!





Verdere highlights: een trip naar la zona cafetera, alwaar koffie wordt verbouwd. Een tocht in een jeep over onverharde modderweggetjes (vet!) door fabelachtig mooi landschap vol bergen vol plantanen en koffie bracht ons naar een miniscuul dorpje. Na wat wandelden en veel rondvragen kwamen we bij een koffieplantage, alwaar we een allervriendelijkste rondleiding kregen. Vervolgens konden we er niet onderuit komen ook mee te eten. En voor dat alles wilden deze lieve mensen absoluut geen geld aannemen.












Zipaquira: een zoutmijn waar de immer gelovige colombianen een heuse cathedraal hebben uitgehakt. En dat niet alleen, de hele lijdensweg van ons aller amigo Jesús is in kruizen en altaren uitgehouwen. Oh, had ik al verteld dat dit alles onder de grond zit, in een ZOUTMIJN? ja, ze zijn hier gelovig. impressionante.



Rest mij niks dan jullie een gelukkig nieuwjaar te wensen. Adios!

Ohja, nu ook een selectie van filmpjes, zie rechts. En meer op youtube, zoek op bertjebertjek. wat overigens ook mijn skypenaam is.

maandag 22 december 2008

tringeling

Ik heb nu ook een colombiaans telefoonnummer: mocht iemand mij dringend willen bereiken om wat voor reden dan ook. Niet dat het ding vaak aan staat, maar toch ;)
+57 300 257 2029

vrijdag 12 december 2008

de mooie dingen van reizen

zijn: onderweg zijn naar een astronomisch observatorium, met de op 1 na grootste telescoop van zuid amerika (wat helaas gesloten bleek) als de bus opeens een halve meter naar beneden zakt, en je het achterwiel langs ziet komen rollen.














verdere mooie ervaringen; colombia, wat een geweldig mooi land! Zo veel mooier, opgeruimder en gestructureerder dan venezuela. En een natuurschoon, whaha, geweldig! En veiliger dan in venezuela. Niet dat ik me daar nou onveilig voelde, maar even ter vergelijking en als tegengas tegen al die indianenverhalen. Na het venezolaanse buitensportparadijs Merida (overpriced en blasé) ben ik de grens overgetstoken en heb ik me naar het colombiaanse pittoreske buitensportparadijs San Gil begeven, alwaar ik me kostelijk geamuseerd heb met parapanten en raften. Vooral dat laatste was echt geniaal. Stroomversnellingen tot klasse 5 (wat schijnbaar heftig is, zo voelde het iig wel). Zeker toen we omsloegen. Voor enkelen was de pret er toen wel af, maar nadat we deze angsthazen in een andere boot hadden gedumpt was het weer gaan met de banaan, zeker aangezien onze boot nu nog lichter was en dus nog hoger stuiterde. Om met mijn engelse compaan aldaar te spreken: Wicked!














Inmiddels ben ik in Bogota, in een echt huis met echte mensen (ja echt). Vanavond gaan we stappen met Angelica´s vrienden. Ben benieuwd, het bogotaanse uitgaansleven schijnt erg goed te zijn, men houdt hier wel van een feestje.

Hasta pronto!

donderdag 4 december 2008

phase one completed

Zo, laat ik dan maar eens wat schrijven, vanuit het geweldige venezuela, waar benzine goedkoper is dan water; de mensen wanstaltig dik zijn; je dollar een daalder waard is op de (zwarte) markt, en iedereen je een oor probeert aan te naaien, zij het met een glimlach op het gezicht. Maar bovenal is het hier geweldig MOOI.
Zin in een ´en toen en toen -verhaaltje´? Komt ie dan:

Na een vlucht (die nogal wat voeten in de aarde bleek te hebben, aangezien ik eerst het vliegtuig niet in mocht, 2 dagen later wel) en hereniging met ´the lads´ zijn we meteen naar de Angel falls gegaan, ´s werelds hoogste waterval van 970(?) meter. Na een vlucht in een rammelende cesna (met de brandstofmeter op 0) en een boottocht in een uitgeholde boomstam met 75 PK (benzine kost hier 0,02$ per liter) hebben we overnacht in een hangmattenkamp met uitzicht op de falls, muy bien. De volgende dag zijn we een stukje door de jungle gewandeld tot bij de voet van de waterval. Dat is best een indrukwekkend ding. Vervolgens hebben we -na terugtocht in de boomstam- een beetje rondgehangen bij de lagoon - een meertje waar allerlei watervallen op uitkomen. Tabien muy bien. Erg bounty-reclame verantwoord.

Aangezien we onze gids van de Angel falls wel een geschikte peer vonden, besloten we hem en zijn amigo maar in te huren om ons naar Roraima te gidsen. Deze tafelberg (tepui) op de grens met brazil en guyana is een must-do trektoch, zo was ons verteld. En omdat we geen zin hadden om wederom op een georganiseerde tour met 10+ andere toeristen te belanden, leek hun aanbod om met alleen ons 4 naar boven te hobbelen wel een geschikt plan. Aldus geschiede, en zijn wij in 3 dagen naar boven gehobbeld. In mijn geval was het meer kruipen, aangezien mijn lichaam het antimalariamiddel malerone blijkbaar evenmin verdraagt als lariam. Maar, al schijtend en kotsend zijn we boven gekomen, alwaar zich de meest bizarre rotsformaties op een verder totaal nat plateau bevinden. Je waant je in een totaal andere wereld. Na 2 dagen constante regen en een gids die op zn ganja-gps navigeerde (geen succes) hadden we de laatse dag op de top gelukkig goed weer, wat mogelijk het meest geweldige uitzicht uit mijn leven opleverde. Woorden en fotos kunnen niet beschrijven wat een indruk het maakt om over de wolken over de tafelbergen uit te kijken die als schepen door de bewolking lijken te varen. Maar als je het toch wil proberen, zie hier voor fotos. (Of google ´roraima´).

Na terugkomst van 7 dagen op een berg waren wij wel toe aan een koude rakker van de prethaak. Nu bleken er die week regionale verkiezingen te zijn, wat gepaard ging met een alcoholverbod van ongeveer een week. Zelden zo de behoefte gehad aan een biertje, krijg je dit. Maar venezuela zou venezuela niet zijn als er niet ergens iemand bier stond te verkopen. En niet zomaar iemand, nee, hier kun je alleen bier krijgen bij iemand met een tshirt van de psuv, de partij van el presidente Chavez. De manier waarop deze man (schijnbaar) zijn stemmen vergaard is op zn zachtst wel, inventief te noemen. Zo hoorde ik in het vliegtuig al van afrikanen die werden ingevlogen om te stemmen. En mensen die staken bij de oliemaatschappij of nee stemmen bij het referendum krijgen nergens meer een baan.
Maargoed, terug naar de belangrijke zaken: we hadden dus bier. En we zaten inmiddels aan de carribische zee op het strand tussen de palmbomen. Muy bien! Vervolgens hebben we op verschillende plaatsen aan de bootjes gehuurd waarmee Thomas kon gaan duiken, en ik klimmen op rotseilandjes boven het water. In spanje noemt men dat psichobloc, een erg treffende omschrijving. Geen touwen, als je valt is het gewoon plons. En da´s best leuk!

Daarna was het uit met de pret voor Kevin, Rob en 2 dagen later ook voor Thomas. Na een busrit waarbij de bus op 2 keer toe zonder mij vertrok ben ik dan toch in Merida Aangekomen. In deze self-proclaimed adventure sports capital of Venezuela ben ik -geheel tegenavontuurlijk- spaanse lessen aan het volgen, teneinde ietwat beter beslagen ten ijs te komen in Colombia. Verder probeer ik klimtrips te regelen naar de nabijgelegen andes, maar alle klimmers die ik tot dusver heb ontmoet zijn werkzaam bij een touroperator en proberen dikke knaken te vangen. Voor iets wat ik allang kan vind ik dat wat gortig, dus nu is mijn plan om op eigen houtje de rotsen te bereiken. We shall see.

zo, en dat zonder een keer toen te gebruiken :)

hasta la pasta!