donderdag 4 december 2008

phase one completed

Zo, laat ik dan maar eens wat schrijven, vanuit het geweldige venezuela, waar benzine goedkoper is dan water; de mensen wanstaltig dik zijn; je dollar een daalder waard is op de (zwarte) markt, en iedereen je een oor probeert aan te naaien, zij het met een glimlach op het gezicht. Maar bovenal is het hier geweldig MOOI.
Zin in een ´en toen en toen -verhaaltje´? Komt ie dan:

Na een vlucht (die nogal wat voeten in de aarde bleek te hebben, aangezien ik eerst het vliegtuig niet in mocht, 2 dagen later wel) en hereniging met ´the lads´ zijn we meteen naar de Angel falls gegaan, ´s werelds hoogste waterval van 970(?) meter. Na een vlucht in een rammelende cesna (met de brandstofmeter op 0) en een boottocht in een uitgeholde boomstam met 75 PK (benzine kost hier 0,02$ per liter) hebben we overnacht in een hangmattenkamp met uitzicht op de falls, muy bien. De volgende dag zijn we een stukje door de jungle gewandeld tot bij de voet van de waterval. Dat is best een indrukwekkend ding. Vervolgens hebben we -na terugtocht in de boomstam- een beetje rondgehangen bij de lagoon - een meertje waar allerlei watervallen op uitkomen. Tabien muy bien. Erg bounty-reclame verantwoord.

Aangezien we onze gids van de Angel falls wel een geschikte peer vonden, besloten we hem en zijn amigo maar in te huren om ons naar Roraima te gidsen. Deze tafelberg (tepui) op de grens met brazil en guyana is een must-do trektoch, zo was ons verteld. En omdat we geen zin hadden om wederom op een georganiseerde tour met 10+ andere toeristen te belanden, leek hun aanbod om met alleen ons 4 naar boven te hobbelen wel een geschikt plan. Aldus geschiede, en zijn wij in 3 dagen naar boven gehobbeld. In mijn geval was het meer kruipen, aangezien mijn lichaam het antimalariamiddel malerone blijkbaar evenmin verdraagt als lariam. Maar, al schijtend en kotsend zijn we boven gekomen, alwaar zich de meest bizarre rotsformaties op een verder totaal nat plateau bevinden. Je waant je in een totaal andere wereld. Na 2 dagen constante regen en een gids die op zn ganja-gps navigeerde (geen succes) hadden we de laatse dag op de top gelukkig goed weer, wat mogelijk het meest geweldige uitzicht uit mijn leven opleverde. Woorden en fotos kunnen niet beschrijven wat een indruk het maakt om over de wolken over de tafelbergen uit te kijken die als schepen door de bewolking lijken te varen. Maar als je het toch wil proberen, zie hier voor fotos. (Of google ´roraima´).

Na terugkomst van 7 dagen op een berg waren wij wel toe aan een koude rakker van de prethaak. Nu bleken er die week regionale verkiezingen te zijn, wat gepaard ging met een alcoholverbod van ongeveer een week. Zelden zo de behoefte gehad aan een biertje, krijg je dit. Maar venezuela zou venezuela niet zijn als er niet ergens iemand bier stond te verkopen. En niet zomaar iemand, nee, hier kun je alleen bier krijgen bij iemand met een tshirt van de psuv, de partij van el presidente Chavez. De manier waarop deze man (schijnbaar) zijn stemmen vergaard is op zn zachtst wel, inventief te noemen. Zo hoorde ik in het vliegtuig al van afrikanen die werden ingevlogen om te stemmen. En mensen die staken bij de oliemaatschappij of nee stemmen bij het referendum krijgen nergens meer een baan.
Maargoed, terug naar de belangrijke zaken: we hadden dus bier. En we zaten inmiddels aan de carribische zee op het strand tussen de palmbomen. Muy bien! Vervolgens hebben we op verschillende plaatsen aan de bootjes gehuurd waarmee Thomas kon gaan duiken, en ik klimmen op rotseilandjes boven het water. In spanje noemt men dat psichobloc, een erg treffende omschrijving. Geen touwen, als je valt is het gewoon plons. En da´s best leuk!

Daarna was het uit met de pret voor Kevin, Rob en 2 dagen later ook voor Thomas. Na een busrit waarbij de bus op 2 keer toe zonder mij vertrok ben ik dan toch in Merida Aangekomen. In deze self-proclaimed adventure sports capital of Venezuela ben ik -geheel tegenavontuurlijk- spaanse lessen aan het volgen, teneinde ietwat beter beslagen ten ijs te komen in Colombia. Verder probeer ik klimtrips te regelen naar de nabijgelegen andes, maar alle klimmers die ik tot dusver heb ontmoet zijn werkzaam bij een touroperator en proberen dikke knaken te vangen. Voor iets wat ik allang kan vind ik dat wat gortig, dus nu is mijn plan om op eigen houtje de rotsen te bereiken. We shall see.

zo, en dat zonder een keer toen te gebruiken :)

hasta la pasta!

2 opmerkingen:

  1. jezus wat ben ik jaloers; dat klinkt mas que muy bien! Maar klim lekker verder daar dan ben je het wel zat tegen de tijd dat het ski-tijd is en je met mij de zuid-amerikaanse poeder kunt gaan proeven;)

    hasta pronto mi hermanito, x janneke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Vette shit Bertje! eigenlijk wil ik dit soort verhalen helemaal niet lezen als ik hier achter mn pc'tje aan de studie zit, maar waar zijn de 'plons' foto's van je deep-water-soloing avontuur??

    Take care en laat je niet verleiden door mensen die geld willen verdienen aan klimmen, dat kunnen nooit klimmers in hart en nieren zijn!

    BeantwoordenVerwijderen