vrijdag 27 maart 2009

Hatun Machay

ToMeteen maar even een nieuw berichtje, omdat de vorige anders wel erg lang wordt. Maar vooral omdat dit een eigen bericht verdient. Wat? Hatun Machay. Wat is Hatun Machay? read and weep....

Na mijn trektocht met Edgar en Nick had ik mijn intrede genomen bij Victor. Victor is een klimmer/berggids uit Huaraz die ik via couchsurfing.com heb opgespoord. Aangezien het laagseizoen is en er dus nog weinig toeristen zijn om te alpineren spendeert Victor zijn tijd met sportklimmen, wat mij wel weer aanspreekt. Daarnaast heeft Victor een compleet appartement voor couchsurfers, inclusief tv, dvd collectie, en 5 bedden. Waarvan ik de enige bewoner ben op het moment. Voor nop. Prima!

Na een paar dagen klimmen met victor en kornuiten kwam ik bij toeval Jorge tegen. Jorge is huttewaard in de refugio (dat is een hut, voor diegenen die dat niet weten) bij Hatun Machay. En Hatun Machay is een klimgebied buiten Huaraz waar ik geweldige verhalen over gehoord heb. Nu is er geen hond in het laagseizoen, en en zodoende vroeg Jorge of ik geen zin had hem te vergezellen. Dan zou hij wat gezelschap hebben en konden we samen klimmen. Hij zou zijn chef vragen of ik niet tegen gereduceerd arief in de hut kon overnachten. Muy Bien. Zoedoende snel een touw en setjes gehuurd, en een boel eten ingekocht. De volgende ochtend zouden we om half 7 vertrekken. Om half 8 (tsja, die peruaanse tijd blijft wennen) stond Jorge dan ook voor mijn deur. Samen met Javier. Javier was na een nacht feesten Jorge tegen gekomen die op weg was naar mij. En na het horen van het plan had Javier in zijn dronken toestand bedacht dat hij wel mee wilde. Op mijn vraag of hij dan niet wat meer spullen nodig had dan de kleren die hij aan had anttwoordde hij ¨welnee man, ik ben als Bob MArley, ik heb geen materiele zaken nodig.¨ Goed. Zowel Jorge als ik dachten dat Javier op een gegeven moment wel terug zou keren als de alcohol was ingedampt, maar tot onze verbazing is hij de hele week gebleven. Om foto´s te nemen, het crashpad te dragen, en als algemeen grappig figuur. En dat alles zonder zn zonnebril af te zetten.

Na een paar uur reizen kwamen we dan aan in Hatun Machay. Wat een oord! Vanuit het glooiende heuvellandschap op 4000 m hoogte reizen honderden vreemde rotsformaties omhoog. In sommige grotten vind je inca schilderingen van 1000 vC., terwijl andere grotten ceremoniele plaatsen zijn waar allerlei figuren in de wand zijn uitgehouwen. Erg fascinerend. En daarnaast meer dan 130 geboorde routes, en een oneindigheid aan boulders. En dat alles voor ons alleen, aangezien er verder niemand was, behalve de honden, kippen en eenden die permanent rond de refugio wonen.

Dat was natuurlijk niet geheel zonder reden, want het is nog steeds regenseizoen. Maar voor de vroege vogel valt er genoeg te klimmen. Aangezien de ochtenden (meestal) droog en zonnig zijn stonden we om 6 uur op, teneinde tussen 7 en 8 te beginnen met klimmen. Tegen het middaguur komt er een mysterieuze mist over de bergen drijven die alles in nevel (en koude!) hult, wat een hele ´spooky´ atmosfeer schept. Niet lang daarna komt de regen, en is het uit met de klimpret. Alhoewel er dan in sommige grotten nog wel te boulderen valt. Maar ik vond het heerlijk: koud, guur, ruw, en geen mens te bekennen. Dat is nog eens klimmen!


Met de regen was het terug naar de hut, waar we een warme hap kookten en opwarmden bij het haardvuur. Want het was er verdomde koud op 4000 m hoogte. Zo hebben we daar een week vertoefd, waarbij ik geweldige routes geklommen heb. Echt alles is daar aanwezig, overhangende beukroutes, 30 meter lange plaatroutes, en de occasionele crack. En de rots is hard, ruw en nauwelijks belommen. Helaas heb ik de laatste avond in een vlaag van verstandsverbijstering de geheugenkaart van mijn camera gewist, waardoor alle foto´s (en niet alleen van Hatun Machay, maar alles sinds Bogota) weg is....... op de lage resolutie backups op mijn picassa account na. Ja, deze actie scoort erg hoog in de ´meest stomme acties op reis top 10´. Zodoende alleen wat fotos van de laatste klimdag, en geen fotos van de brute routes, magische rotsschilderingen en geen stoere bouldervideos. Snik.

Maar niet getreurd, het plan is om volgende week weer met Jorge mee te gaan voor een week winterklimmen. Daarna is het snel naar Lima, want ik krijg bezoek! joepie! :D



woensdag 18 maart 2009

Mescalito

Hallo kijkbuiskinders, het is alweer een hele tijd geleden dat ik wat van me heb laten horen, en er is ver-schrik-ke-lijk veel gebeurt in de tussentijd. Ik zal jullie in vogelvlucht bijpraten:

De laatste keer dat jullie van mij hoorden was ik op weg naar de Shamanen in het noorden van Peru. En of we die gevonden hebben. Maar de San Pedro ervaring was niet wat we ervan verwacht hadden. De urenlange nachtelijke rituelen waarbij we in cirkeltjes ronddansten tussen de zingende shamanen daarentegen waren boven verwachting... eh.. interessant.

Daarna heb ik nog een weekje aan het strand in Huanchaco vertoefd, alwaar ik mij toegelegd heb op het leren surfen. Nu moet ik toegeven dat surfen inderdaad best leuk is. Daarnaast moet ik ook toegeven dat het behoorlijk lastig is. Na een paar dagen besloot ik dan ook het surfen maar te laten voor wat het is en richting Huaraz te gaan. Dit is de gateway tot de cordillera Blanca, een prachtig stukje andes met vele bekende pieken en rotsklimgebieden.

Eenmaal aangekomen heb ik eerst (natuurlijk) een paar dagen geklommen. Maar aangezien het regenseizoen is regent het nogal wat. Verassend. Dat betekent ook dat er heel weinig toeristen zijn. Waardoor de touroperators de weinigen die er wel zijn continu lastig vallen. Zo hing er rond ons hostel continue een typ rond die ons van alles probeerde aan te smeren. Onder andere kende hij wel iemand die San Pedro wist te bereiden, en dat leek mij wel wat. Na de -in dat opzicht- ietwat tegenvallende ervaring bij de shamanen was mijn interesse nog steeds groot. Zodoende stemde ik in met een trip naar (en in) de bergen. Mijn nederlandse hostelgenoot Nick boekte een trekking bij ditzelfde figuur. Het plan was om samen de bergen in te gaan, waar ik de eerste dag/nacht mijn ´viaje´ zou ondergaan. De volgende dag zou ik terug gaan en Nick zou met de gids beginnen aan zijn 4 daagse trekking. Om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk ging ik maar mee op de trekking, aangezien de gids verre van competent was. De trekking bleek ook maar twee dagen te zijn, ipv de beloofde vier.


Onze eerste dag maakten we kamp in de ingang van de vallei, tussen allerlei rotsblokken met inca schilderingen van 500 BC. Een excellente plaats voor een verdiepende reis in de afgronden van de ziel. Daar aangekomen nam ik dan ook het groene brouwseltje wat 8 uur had staan pruttelen tot mij. En dat is een van de meest ranzige dingen die ik ooit aan mijn maag heb opgedrongen. Bah. Je moet er wat voor over hebben.

Nu kan ik uitgebreid gaan vertellen over hoe de bergen vervolgens tot leven kwamen, hoe ik één werd met het universum, en meer van dat soort praat. Maar ik vrees dat er dan van mijn -toch al niet zo grote- geloofwaardigheid niet veel meer overblijft. Bovendien zijn er anderen die dat veel beter kunnen verwoorden. De geinteresseerden raad ik dan ook van harte het brilliante latere werk van wijlen Aldous Huxley aan. En anders -wie kent ´m niet- Carlos Castaneda. Laat ik het erbij laten dat het een zeer interessante ervaring was, in een gewedige omgeving.

Eenmaal terug op aarde, na een zeer interessante nacht zonder slaap, gingen we op weg met onze gids Edgar. Nu valt er veel te vertellen over Edgar, en zijn niet al te stabiele toestand, zowel fysiek als mentaal. Zo was hij voor vertrek al een paar keer niet komen opdagen op afspraken omdat hij wat te diep in het glaasje had gekeken. Maar wat voor mij het meest sprekend en characteristiek was, was het moment waarop ik in een casual praatje vroeg of hij zijn hele leven in Huaraz had gewoond. Waarop het antwoord was: ja, op 5 jaar na. Toen werkte ik in de jungle in een coke laboratorium. Aha. enough said. Zo had Edgar geen regenkleding bij zich, wat voor een trekking in het regenseizoen wel praktisch is. Andere practische zaken als een mes of een lamp waren ook afwezig. Nu weet ik dat ik af en toe overdreven veel gadgets bij me heb, maar op momenten als deze ben ik daar toch wel blij om.
Er was echter één enkel moment waarop Edgar toch wel nuttig bleek. Zelfs de meest gedegen psychonaut krijgt namelijk wel honger van het doorkruizen van het ruimte tijd-continuum. Zodoende besloot ik maar eens wat eten te bereiden. Aangezien onze ´gids´ zn roes lag uit te slapen nam ik het op mij de bezinebrander aan te zwengelen. Een klusje wat mij doorgaans prima afgaat. Nu echter, kwam ik na een half uur priegelen tot de conclusie dat of 1) de brander kapot was óf 2) Ik in mijn huidige toestand niet de meest geschikte persoon was om met benzinebranders te spelen. Wat inderdaad het geval bleek. Want toen we met veel moeite onze gids hadden gewekt draaide deze doodleuk de brander om en stak hem aan. Ik had een halfuur lang de bodem proberen aan te steken :)

Ondanks het feit dat het af en toe niet helemaal duidelijk was wie nou de gids was en wie gegidsd werdt, was het een leuke wandeling. Een trektocht is een groot woord. Maar aangezien ik toch gratis meeging hoor je mij niet klagen. Je zou je groen en geel kunnen ergeren aan de incompetentie van Edgar, maar mede dankzij de immer goed geluimde Nick, die de hilariteit van de situatie wel kon inzien, hebben we ons 2 dagen lang kapot gelachen.

Op Edgars verzoek of we niet een paar techinische toppen met hem wilden beklimmen ben ik maar niet ingegaan....


meer fotos