vrijdag 27 maart 2009

Hatun Machay

ToMeteen maar even een nieuw berichtje, omdat de vorige anders wel erg lang wordt. Maar vooral omdat dit een eigen bericht verdient. Wat? Hatun Machay. Wat is Hatun Machay? read and weep....

Na mijn trektocht met Edgar en Nick had ik mijn intrede genomen bij Victor. Victor is een klimmer/berggids uit Huaraz die ik via couchsurfing.com heb opgespoord. Aangezien het laagseizoen is en er dus nog weinig toeristen zijn om te alpineren spendeert Victor zijn tijd met sportklimmen, wat mij wel weer aanspreekt. Daarnaast heeft Victor een compleet appartement voor couchsurfers, inclusief tv, dvd collectie, en 5 bedden. Waarvan ik de enige bewoner ben op het moment. Voor nop. Prima!

Na een paar dagen klimmen met victor en kornuiten kwam ik bij toeval Jorge tegen. Jorge is huttewaard in de refugio (dat is een hut, voor diegenen die dat niet weten) bij Hatun Machay. En Hatun Machay is een klimgebied buiten Huaraz waar ik geweldige verhalen over gehoord heb. Nu is er geen hond in het laagseizoen, en en zodoende vroeg Jorge of ik geen zin had hem te vergezellen. Dan zou hij wat gezelschap hebben en konden we samen klimmen. Hij zou zijn chef vragen of ik niet tegen gereduceerd arief in de hut kon overnachten. Muy Bien. Zoedoende snel een touw en setjes gehuurd, en een boel eten ingekocht. De volgende ochtend zouden we om half 7 vertrekken. Om half 8 (tsja, die peruaanse tijd blijft wennen) stond Jorge dan ook voor mijn deur. Samen met Javier. Javier was na een nacht feesten Jorge tegen gekomen die op weg was naar mij. En na het horen van het plan had Javier in zijn dronken toestand bedacht dat hij wel mee wilde. Op mijn vraag of hij dan niet wat meer spullen nodig had dan de kleren die hij aan had anttwoordde hij ¨welnee man, ik ben als Bob MArley, ik heb geen materiele zaken nodig.¨ Goed. Zowel Jorge als ik dachten dat Javier op een gegeven moment wel terug zou keren als de alcohol was ingedampt, maar tot onze verbazing is hij de hele week gebleven. Om foto´s te nemen, het crashpad te dragen, en als algemeen grappig figuur. En dat alles zonder zn zonnebril af te zetten.

Na een paar uur reizen kwamen we dan aan in Hatun Machay. Wat een oord! Vanuit het glooiende heuvellandschap op 4000 m hoogte reizen honderden vreemde rotsformaties omhoog. In sommige grotten vind je inca schilderingen van 1000 vC., terwijl andere grotten ceremoniele plaatsen zijn waar allerlei figuren in de wand zijn uitgehouwen. Erg fascinerend. En daarnaast meer dan 130 geboorde routes, en een oneindigheid aan boulders. En dat alles voor ons alleen, aangezien er verder niemand was, behalve de honden, kippen en eenden die permanent rond de refugio wonen.

Dat was natuurlijk niet geheel zonder reden, want het is nog steeds regenseizoen. Maar voor de vroege vogel valt er genoeg te klimmen. Aangezien de ochtenden (meestal) droog en zonnig zijn stonden we om 6 uur op, teneinde tussen 7 en 8 te beginnen met klimmen. Tegen het middaguur komt er een mysterieuze mist over de bergen drijven die alles in nevel (en koude!) hult, wat een hele ´spooky´ atmosfeer schept. Niet lang daarna komt de regen, en is het uit met de klimpret. Alhoewel er dan in sommige grotten nog wel te boulderen valt. Maar ik vond het heerlijk: koud, guur, ruw, en geen mens te bekennen. Dat is nog eens klimmen!


Met de regen was het terug naar de hut, waar we een warme hap kookten en opwarmden bij het haardvuur. Want het was er verdomde koud op 4000 m hoogte. Zo hebben we daar een week vertoefd, waarbij ik geweldige routes geklommen heb. Echt alles is daar aanwezig, overhangende beukroutes, 30 meter lange plaatroutes, en de occasionele crack. En de rots is hard, ruw en nauwelijks belommen. Helaas heb ik de laatste avond in een vlaag van verstandsverbijstering de geheugenkaart van mijn camera gewist, waardoor alle foto´s (en niet alleen van Hatun Machay, maar alles sinds Bogota) weg is....... op de lage resolutie backups op mijn picassa account na. Ja, deze actie scoort erg hoog in de ´meest stomme acties op reis top 10´. Zodoende alleen wat fotos van de laatste klimdag, en geen fotos van de brute routes, magische rotsschilderingen en geen stoere bouldervideos. Snik.

Maar niet getreurd, het plan is om volgende week weer met Jorge mee te gaan voor een week winterklimmen. Daarna is het snel naar Lima, want ik krijg bezoek! joepie! :D



1 opmerking:

  1. Hi Bert, my name is Matias, im the editor of the blog Toposperu. Im glad your trip to Peru have been fun for you. Keep climging!

    BeantwoordenVerwijderen