dinsdag 28 april 2009

Paradise....

Zo. Jullie hebben al weer even niks gehoord van mij. Maar ik was dan ook in paradijs. En daar doen blogs niet aan mee. Angelica wel. Nadat ik haar van het vliegveld in Lima had gehaald, zijn we na enkele dagen deze niet al te interessante stad ontvlucht. Op naar Mancora, met z´n mooie strand in het noorden van Peru. Daar hebben we een kleine 2 weken in een knus bamboe hutje op een steenworp afstand van het strand vertoeft. Het was heerlijk om samen 2 weken aan het strand te liggen, barbequen en te relaxen. Had ik al gezegd dat dit paradijselijk was?

Maar aan al het goede komt een einde, en na 2 weken ging Angelica weer terug naar Nederland. Nu ben ik weer terug in Huaraz, alleen. Met grote tegenzin en onder grote groepsdruk heb ik me laten inschrijven voor 2 klimwedstrijden. De afgelopen dagen stonden dan ook in het teken van onze grand-tour de competencias (ahum). Ik moet toegeven dat mijn tegenzin grotendeels ongegrond was, want het was vooral een hele gezellige bedoeling. Met de hele groep klimmers uit Huaraz gingen we 2 dagen op pad. De eerste wedstrijd was op een artificiele wand in Carhuaz, de volgende dag in rots in Shupluy. Om maar even nodeloos met gehuchten te smijten.

De eerste dag was erg komisch aangezien er naast onze groep van 7 welgeteld één andere deelnemer was. Dat mocht de pret niet drukken. De 2e dag gingen we naar Shupluy, waar wederom een heel festival was georganiseerd, inclusief dans en gastronomisch concours (e.g. cavia met aardappels). Dit keer met iets meer deelnemers. Als enige buitenlandse deelnemer had ik aan aandacht niet te klagen. Zo werd ik geinterview voor de camera; moest ik met de promotiedoos van de locale energy-bar op de foto en wilde iedereen weten waar ik vandaan kwam en hoe je in godsnaam Bert Kruyt uitspreekt.

Foto´s hier (vooral van de eerste dag, daarna was de batterij leeg). Vooral interessant voor deelnemers. Ergo; het zijn veel fotos van mannetjes op een klimmuur(tje).

Nu is het plan Steve en Teri op te gaan zoeken in Huayllay, een een bosque de piedras (bos van stenen) gelijkend aan Hatun Machay. Goin´ dark. Over and out!



dinsdag 7 april 2009

Return 2 Hatun Machay, or the telenovena of the dogs

Hoewel het totaal anders verliep dan verwacht, was het wederom een geweldige tijd in de mist. Waarom anders? Om te beginnen, bij aankomst in de hut werd ik gigantisch ziek. Waarschijnlijk de hoogte. Ofzo. In ieder geval heb ik de eerste dag bibberend en ijlend in mijn slaapzak doorgebracht. De volgende dag ging het wel weer, en heb ik voorzichtig de eerste stapjes ´in verticaal´ gewaagd. Wat op een systematisch gebrek aan zuurstof na, best aardig ging. Bij terugkomst in de hut was Jorge´s baas opeens aanwezig, en vertrok Jorge om onduidelijke redenen naar Huaraz. Waardoor ik alleen achterbleef.

Gelukkig waren daar Steve and Teri. Dit californische supertoffe stel reist in hun fully-equiped landrover door zuid amerika op zoek naar de tofste boulderproblemen. En zij waren net die dag aangekomen in Hatun Machay. Samen hebben we een aantal nieuwe boulders afgestoft en keihard geklommen. En vooral heel veel gelachen. Onder andere om de soaps die zich rond de vele honden afspeelden. Met een sleutelrol voor oude, blinde, gekke Cholo, de pitbull van de hut. Met zijn harem aan wijfjes waren er continu intriges waar joop van de ende een puntje aan kan zuigen.


En dan een mededeling van huishoudelijke aard: Reageren op berichten is alweer een tijdje mogelijk zonder te hoeven inloggen. Ik meld dit even aangezien jullie natuurlijk allemaal staan te popelen om je commentaren wereldkundig te maken. Bij deze, leef je uit.

woensdag 1 april 2009

Cuy

Moet jullie even melden dat ik vandaag cuy heb gegeten, oftewel cavia. Zoals iedereen weet is dit nagegoeg het meest nutteloze beest ter wereld. Ik kan jullie melden dat dat z´n functie als voedsel hier weinig aan verandert. Erg lekker is het niet.

tot zover.

Ohja ik heb ook nog leren ijsklimmen. En we hebben een poging gewaagd vulla-nogiets te beklimmen, met z´n vijfduizendzevenhonderd en nogiets meter. Wat gestrand is in sneeuwbuien.

Nu echt tot zover. Morgen terug naar Hatun Machay. Lekker bibberen in de mist op de rots.