woensdag 27 mei 2009

Europa

..leeft hier natuurlijk enórm. En aangezien ik vanuit hier niet kan stemmen, draag ik bij deze mijn steentje bij door een lichte campagne te voeren voor Bas. Deze man weet waar hij het over heeft als hij over energiebeleid praat, wat naar mijn bescheiden mening een van dé belangrijkste punten is waar we een verenigd Europa voor nodig hebben. Bovendien laat hij een positief geluid horen, in tegenstelling tot de meeste andere partijen.
Dus voor een ieder die geen enkel idee heeft wat hij nou met dat europa aanmoet, en een ieder die dat wel weet: Klik, lees ende Stem op 4 juni! Vort!

dinsdag 26 mei 2009

Of the gringo trail.... and happy again

Na Cuzco en Copacabana, waar ik omringd werd door de 20jarige engelsen wiens visie op reizen bestond uit het hoppen van westerse kroeg naar westerse kroeg, waarin gedronken moest worden met zo veel mogelijk westerlingen, was ik een beetje reismoe. Voor iedereen die nog in de illusie verkeerde dat ´backpacken´ een romantisch, avontuurlijk gebeuren was: ik kan u bij deze uit de droom helpen. Het hierboven beschreven type reiziger volgt blind zijn phoney planet en het enige gespreksonderwerp binnen deze groep is dan ook ´oh heb jij die en die tour ook gedaan?´ Bovendien is er een hele industrie rondom dit type reiziger ontstaan, waardoor het meest avontuurlijke aan deze manier van reizen het uitkiezen van je touroperator is.



Nodeloos te zeggen dat ik, avonturier pur sang (ahum), na deze bottleneck van de gringo trail, dan ook erg blij was hier vanaf te komen. Een handjevol busreizen later (waarvan een op het dak van de bus) ben ik nu in Sorata, Bolivia. Dit schattige plaatsje buiten La Paz is een oase van rust omgeven door prachtig berglandschap. Zo kun je hier prachtige tochten maken, te voet of te mountainbike, op een bankje op de plaza een biertje drinken, of een praatje maken met de locals. Zo kreeg ik gisteravond terloops een dochter aangeboden voor een nacht; meneer wilde ook wel kleinkinderen met zulke blonde krullen! En dacht ik eerst nog dat hij een grapje maakte, hij was behoorlijk serieus! Enfin, mooi dus, hier in sorata.
Helaas had ik er geen rekening mee gehouden toen ik op zondag aankwam dat de bank dicht zou zijn tot dinsdagmiddag. Met nog geen 100 bolivianos op zak (zo´n 10 euro) moest ik mij dus tweeeneenhalve dag redden. Gelukkig is Bolivia bij lange na niet duur, maar toch, voor het eerst in tijden zat ik een beetje in de rats. Na net een uur in de rij te hebben gestaan tussen de oude tandeloze indiaantjes die hun pensioen kwamen innen, ben ik nu weer een ´made man´ en zodoende kan ik het internet betalen en jullie op de hoogte brengen van al dit moois.

Come to think of it, ik denk dat ik mijzelf eens ga trakteren op een echt maal en een bierje, dat mag nu wel weer.
Adios!

donderdag 21 mei 2009

Cuzco y Machu Pichu

Oftewel: de meest toeristische plaats van heel zuid Amerika. Maar vooruit, met (enig) recht. Het was best leuk. En het viel mee. Nu had ik me dan ook de meest vreselijke voorstellingen gemaakt. Over het algemeen worden de plaatsen -naar mijn bescheiden mening- minder leuk naarmate er meer toeristen komen. Meer toeristen leidt tot vervelend gedrag bij de locals. Of het trekt ´andere´ locals aan. Wat weer leidt tot vervelende, asociale, stereotype gringos. Of misschien zijn vele westerlingen van nature onbeschoft en debiel. In ieder geval leidt het ertoe dat ik dit soort plaatsen liever mijd. En zeker, Cuzco en Machu Pichu pueblo vodoen geheel aan dit beeld. Maartoch, niet in zo´n extreme mate als ik had verwacht. En machu pichu is inderdaad erg indrukwekkend. Net als de prijs van het treinticket ernaartoe; 96 US$. Daar beginnen we natuurlijk niet aan. Zodoende had ik met mijn duitse kompaan Johannes besloten dat wij daar op een goedkopere manier gingen komen. 3 bussen en 2,5 uur lopen later waren we dan in Aguas calientes, het dorp bij machu pichu. Kosten: 25 soles, oftewel 8 dollar. Niet slecht. Aguas calientes daarintegen, heeft nog het meeste weg van een skidorp in de alpen: Quasi authentieke restaurants en veel te duur bier.



Maar het allermooiste van onze trip was nog wel het feit dat de locale boeren de wegen en rails blokkeerden op de dag dat wij Machu Pichu bezochten. Goed geinformeerd als wij waren, hadden wij ons bezoek dus geplanned op de dag dat niemand Aguas Calientes kon bereiken, (behalve 8 uur lopend over de rails: onze terugweg). ZOdoende was het ralatief rustig in Machu Pichu. En sja, het is inderdaad een erg indrukwekkend gezicht. Ik kan een heel verhaal houden over hoe prachtig het allemaal niet is, maar dat is maar saai om te lezen. Bovendien heb ik daar helemaal geen zin in dus jullie doen het maar lekker met een overdaad aan fotos.
De terugweg bestond uit 8 uur over de rails lopen; een miniscuul stukje met een busje rijden (slechts één koe aangereden) tot we stranden op de boerenwegblokkades; nog een uur lopen, een overnachting in ollantaytambo en nog 3 uur bussen.



Inmiddels ben ik Cuzco weer ontvlucht. Veel te duur. Ja, ik doe m´n best om het stereotype krenterige hollander op dit continent te verspreiden. Is het dan allemaal zo slecht hier? Nee. Het voordeel van toerisme is dat men producten verkopen die de toeristen willen. Zodoende kun je hier echte koffie drinken en heb ik zowaar iets gevonden wat op oude kaas leek. Het kan verkeren.

Nu zit ik in Copacabana, aan het titikaka meer. Ik heb zojuist 2 dagen op Isla del Sol doorgebracht, wat -op de wederom grote hoeveelheid toeristen na- erg mooi is. Vanavond zal ik dan maar Johan cruijf´s wijsheid te hande maken en me gaan bezatten met al die toeristen. Elk nadeel heb ze voordeel. Of was het andersom?

donderdag 14 mei 2009

Huayllay

Om nog maar eens met een peruaans gehucht met een H te smijten. Ik schijn een voorliefde voor plaatsen met die letter te hebben. Maar van alle plaatsen met in Peru beginnende met een H is dit wel de allermooiste. We waren namelijk in el bosque de piedras huayllay. Een bos van rots met een oppervlakte van -jawel let u op- 6.815 ha. Das best flink. En uitermate ontoegankelijk als je geen fully equiped landrover hebt. Gelukkig hebben Teri en Steve die wel, en zodoende hebben wij de afgelopen tijd rondgetourd om de hoogvlakte op zoek naar mooi klimsteen.



Er zijn hier enkele routes geboord, maar die laten te wensen over. Vooral kwa veiligheid. Dat van alle routes de eerste haak gejat is, is tot daaraantoe. Maar sommige routes zijn behaakt met een haak van het type DIY, oftewel uit de eigen hobbykelder. Bij het zien van deze haken hadden wij wat twijfel, maar na een totaal verdraait exemplaar in een route tegen te zijn gekomen was de maat vol en zijn we verder gaan boulderen. De rotskwaliteit laat hier te wensen over (wat het allemaal nog wat extra spannend maakt), maar na enkele dagen zoeken vonden we toch een vallei met hoge concentratie boulders van goede kwaliteit. Zodoende hebben we enkele dagen hard gepoetst en geklommen in deze ´valley of the skull´ - naar een schedel (met kogelgat in achterhoofd) die we in de nabijgelegen ruines vonden.
Op dit kleine incident na werden we omarmd door de locale herders, die volgend mij nog nooit een blonde haar hadden gezien, laat staan 3 blonde gringos in een landrover die in de kou aan rotsen gingen hangen. Rare jongens, die westerlingen.



In afwachting van de komst van Teri en Steve verbleef ik enkele dagen in Huayllay (het dorp) en Cerro del Pasco. Leuk detail is dat de laatste tevens de hoogste staf ter wereld is (nee dat is dus niet la paz). In huayllay viel ik met mijn neus in de boter, want daar waren net de mei-feesten begonnen. Enkele dronken mijnwerkers hadden mij tot hun vriend bestempeld en zodoende werd ik aan het hele dorp voorgesteld als ´hun vriend uit holanda´. Verder kon ik van hun dronken, met quechua doordrenkte spaans echter niks verstaan. Maar dat kon me er niet van weerhouden met het hele dorp te dansen op traditionele muziek. Nodeloos te zeggen dat ik de dagen daarna, als we met de landrover het dorp binnenreden om voedsel in te slaan, ontvangen werd als locale held. Zo kregen wij geregeld babys in onze handen gedrukt waarmee we op de foto moesten. uiteraard met de landrover op de achtergrond.



Maargoed, aan al het goede komt een eind. Ik heb afscheid genomen van Steve en Teri en ben op weg naar Cuzco, alwaar ik nog even de nodige dosis cultuur ga opsnuiven voor ik het land moet verlaten omdat mijn 90 days in Peru op zijn.


fotos (waarschuwing: veel rots en landschap)