donderdag 14 mei 2009

Huayllay

Om nog maar eens met een peruaans gehucht met een H te smijten. Ik schijn een voorliefde voor plaatsen met die letter te hebben. Maar van alle plaatsen met in Peru beginnende met een H is dit wel de allermooiste. We waren namelijk in el bosque de piedras huayllay. Een bos van rots met een oppervlakte van -jawel let u op- 6.815 ha. Das best flink. En uitermate ontoegankelijk als je geen fully equiped landrover hebt. Gelukkig hebben Teri en Steve die wel, en zodoende hebben wij de afgelopen tijd rondgetourd om de hoogvlakte op zoek naar mooi klimsteen.



Er zijn hier enkele routes geboord, maar die laten te wensen over. Vooral kwa veiligheid. Dat van alle routes de eerste haak gejat is, is tot daaraantoe. Maar sommige routes zijn behaakt met een haak van het type DIY, oftewel uit de eigen hobbykelder. Bij het zien van deze haken hadden wij wat twijfel, maar na een totaal verdraait exemplaar in een route tegen te zijn gekomen was de maat vol en zijn we verder gaan boulderen. De rotskwaliteit laat hier te wensen over (wat het allemaal nog wat extra spannend maakt), maar na enkele dagen zoeken vonden we toch een vallei met hoge concentratie boulders van goede kwaliteit. Zodoende hebben we enkele dagen hard gepoetst en geklommen in deze ´valley of the skull´ - naar een schedel (met kogelgat in achterhoofd) die we in de nabijgelegen ruines vonden.
Op dit kleine incident na werden we omarmd door de locale herders, die volgend mij nog nooit een blonde haar hadden gezien, laat staan 3 blonde gringos in een landrover die in de kou aan rotsen gingen hangen. Rare jongens, die westerlingen.



In afwachting van de komst van Teri en Steve verbleef ik enkele dagen in Huayllay (het dorp) en Cerro del Pasco. Leuk detail is dat de laatste tevens de hoogste staf ter wereld is (nee dat is dus niet la paz). In huayllay viel ik met mijn neus in de boter, want daar waren net de mei-feesten begonnen. Enkele dronken mijnwerkers hadden mij tot hun vriend bestempeld en zodoende werd ik aan het hele dorp voorgesteld als ´hun vriend uit holanda´. Verder kon ik van hun dronken, met quechua doordrenkte spaans echter niks verstaan. Maar dat kon me er niet van weerhouden met het hele dorp te dansen op traditionele muziek. Nodeloos te zeggen dat ik de dagen daarna, als we met de landrover het dorp binnenreden om voedsel in te slaan, ontvangen werd als locale held. Zo kregen wij geregeld babys in onze handen gedrukt waarmee we op de foto moesten. uiteraard met de landrover op de achtergrond.



Maargoed, aan al het goede komt een eind. Ik heb afscheid genomen van Steve en Teri en ben op weg naar Cuzco, alwaar ik nog even de nodige dosis cultuur ga opsnuiven voor ik het land moet verlaten omdat mijn 90 days in Peru op zijn.


fotos (waarschuwing: veel rots en landschap)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten