zaterdag 1 augustus 2009

wit wit wondeland

prik, prik, schop, schop. Weer een stap omhoog op de ijzige helling. De wind snijd in m´n gezicht en als ik hier uitglijd lig ik zo weer een tig-tal meters beneden. Nog een paar meter en ik kan even rusten op het plateau. Daarna een suk stijle rots en gruis en dan ben ik op de kam. Hier wordt ik bijna van de berg geblazen door de wind die aan de ski´s op mijn rug trekt. Een stukje traverseren, en een laatste klim en ik sta op de top van Cerro Entre Rios. een kleine 3 uur klauteren, en dat alles voor een afdaling die waarschijnlijk een minuut of 2 zal duren. Maar dat is dan ook wel een supergave afdaling. Wat een genot! Ver weg van de liften, de decadente rijke lui die met hun veel te dure uitrusting vooral op het terras hangen. Bah, wat zijn skiresorts toch vreselijke plekken. Ook hier. Maar wat zijn de bergen hier mooi. Waar elders kun je tussen de grillige granietpieken door in de poeder naar beneden racen?



De dag ervoor ben ik samen met medelander en skifanaat Paul in een keine 4 uur naar de top van Cerro Torrecillas (3771 m) gelopen. Waarna we in totale extase naar beneden geraasd zijn. Er mag dan niet veel sneeuw gevallen zijn dit jaar, met een beetje zoeken (en veel lopen) kom je nog wel geweldige poederafdalingen tegen.



Nu ik de 3 voornaamste pieken gedaan heb (Martin, Torrecillas en Entre Rios) vind ik het welletjes geweest. Volgens Paul zou ik wel eens de eerste nederlander kunnen zijn die ze alle 3 gedaan heeft. Leuk detail, maar ik zal het Guiness book of records er niet mee halen vrees ik. Bovendien is mijn nagemaakte skipas afgelopen, dus als ik nog meer wil skien moet ik betalen. En dat is niet mijn favoriete bezigheid. Maar dit gebied is zeker uniek voor z´n off piste mogelijkheden. Maar je moet wel geluk hebben. Door de sterke winden hier is de marte lift geregeld gesloten, wat het gebied reduceerd tot een 3erangs resort.



Zodoende heb ik mijn skimateriaal verkocht, wat nogal wat voeten in de aarde had. ¨Ja dat zijn wel mooie skischoenen, maar maat 41? Dat is wel groot hoor, ik ken niemand die dat heeft.¨ Fuck. Kleine argentijnenvoetjes. Maargoed, uiteindelijk heb ik alles kunnen lozen en nu zit ik in Cordoba, alwaar ik hoop nog een beetje te kunnen klimmen in de prachtige heuvels die de stad omringen, alvorens naar Buenos Aires af te reizen voor een paar laatste dagen van Tango, wijn en steak. Want teringjantje, wat houden ze hier van vlees. En dan bedoel ik niet zo´n klein lapje droog vlees wat wij in Nederland neigen te eten. Nee, hier eet men gigantische lappen koe, zo van de gril.



Dus nog een paar dagen... en dan kom ik alweer terug. Raar gevoel. Ik heb namelijk helemaal niet het idee dat ik 9 maanden weg ben geweest. Het voelt meer als 9 weken. Maar stiekem kijk ik er ook wel weer naar uit om jullie allemaal te zien. En niet meer uit een rugzak te leven. Of naar simpele dingen, zoals een bruine boterham met oude kaas. Of gewoon in spijkerbroek en gympen rondlopen.

tot (heel) snel!



p.s. Op de site van Teri en Steve staan inmiddels fotos van onze bouldersessies in Huallay, Peru.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen