Bert en latino america

2009-11-11T04:33:00.000-08:00

H2oil animated sequences from Dale Hayward on Vimeo.

Als facebookloos fossiel voel zelfs ik af en toe de drang de aandacht te vragen voor bepaalde zaken. Dan maar via dit medium. Hopelijk leest iemand het nog. Enjoy. (while it lasts)

BBQ

2009-08-20T00:12:00.000-07:00

Om mijn terugkomst te vieren is er aanstaande zaterdag (de 22e) een 'bring your own' barbeque bij mij in de tuin. Een ieder is welkom vanaf een uurtje of 19 op de boothstraat 17. Neem dus zelf een stukje te grillen vlees mee, of een lekkere salade en een flesje (of kratje) van het een of ander. Hoop jullie allen te zien!
Bert

BA

2009-08-17T01:58:00.000-07:00

Baracus was een groot man. Maar met Buenos Aires had ie weinig te maken. Het Parijs van het zuiden, stad van de tango, van het nooit eindigende nachtleven. Alhier heb ik de laatste dagen van mijn zuid amerika reis gespendeerd, nippend aan heerlijke wijnen, gigantische steaks knabbelend, en tango kijkend.

Want jaja, ik ben weer in nederland! Na 2 dagen vliegen, een dag shoppen in de Atlanta, georgia, waar iedereen dik is en met een grappig 'southern' accent praat, ben ik weer helemaal veilig terug in ons koude kikkerlandje. Een beetje beduusd door de regelmatigheid, de orde en netheid, maar ook wel onder de indruk van de schoonheid van de utrechtse grachten, onze prachtige terrascultuur, en de prijzen in de supermarkt ;)

wit wit wondeland

2009-08-01T11:33:00.000-07:00

prik, prik, schop, schop. Weer een stap omhoog op de ijzige helling. De wind snijd in m´n gezicht en als ik hier uitglijd lig ik zo weer een tig-tal meters beneden. Nog een paar meter en ik kan even rusten op het plateau. Daarna een suk stijle rots en gruis en dan ben ik op de kam. Hier wordt ik bijna van de berg geblazen door de wind die aan de ski´s op mijn rug trekt. Een stukje traverseren, en een laatste klim en ik sta op de top van Cerro Entre Rios. een kleine 3 uur klauteren, en dat alles voor een afdaling die waarschijnlijk een minuut of 2 zal duren. Maar dat is dan ook wel een supergave afdaling. Wat een genot! Ver weg van de liften, de decadente rijke lui die met hun veel te dure uitrusting vooral op het terras hangen. Bah, wat zijn skiresorts toch vreselijke plekken. Ook hier. Maar wat zijn de bergen hier mooi. Waar elders kun je tussen de grillige granietpieken door in de poeder naar beneden racen?

De dag ervoor ben ik samen met medelander en skifanaat Paul in een keine 4 uur naar de top van Cerro Torrecillas (3771 m) gelopen. Waarna we in totale extase naar beneden geraasd zijn. Er mag dan niet veel sneeuw gevallen zijn dit jaar, met een beetje zoeken (en veel lopen) kom je nog wel geweldige poederafdalingen tegen.

Nu ik de 3 voornaamste pieken gedaan heb (Martin, Torrecillas en Entre Rios) vind ik het welletjes geweest. Volgens Paul zou ik wel eens de eerste nederlander kunnen zijn die ze alle 3 gedaan heeft. Leuk detail, maar ik zal het Guiness book of records er niet mee halen vrees ik. Bovendien is mijn nagemaakte skipas afgelopen, dus als ik nog meer wil skien moet ik betalen. En dat is niet mijn favoriete bezigheid. Maar dit gebied is zeker uniek voor z´n off piste mogelijkheden. Maar je moet wel geluk hebben. Door de sterke winden hier is de marte lift geregeld gesloten, wat het gebied reduceerd tot een 3erangs resort.

Zodoende heb ik mijn skimateriaal verkocht, wat nogal wat voeten in de aarde had. ¨Ja dat zijn wel mooie skischoenen, maar maat 41? Dat is wel groot hoor, ik ken niemand die dat heeft.¨ Fuck. Kleine argentijnenvoetjes. Maargoed, uiteindelijk heb ik alles kunnen lozen en nu zit ik in Cordoba, alwaar ik hoop nog een beetje te kunnen klimmen in de prachtige heuvels die de stad omringen, alvorens naar Buenos Aires af te reizen voor een paar laatste dagen van Tango, wijn en steak. Want teringjantje, wat houden ze hier van vlees. En dan bedoel ik niet zo´n klein lapje droog vlees wat wij in Nederland neigen te eten. Nee, hier eet men gigantische lappen koe, zo van de gril.

Dus nog een paar dagen... en dan kom ik alweer terug. Raar gevoel. Ik heb namelijk helemaal niet het idee dat ik 9 maanden weg ben geweest. Het voelt meer als 9 weken. Maar stiekem kijk ik er ook wel weer naar uit om jullie allemaal te zien. En niet meer uit een rugzak te leven. Of naar simpele dingen, zoals een bruine boterham met oude kaas. Of gewoon in spijkerbroek en gympen rondlopen.

tot (heel) snel!

p.s. Op de site van Teri en Steve staan inmiddels fotos van onze bouldersessies in Huallay, Peru.

Las Leñas

2009-07-19T16:56:00.000-07:00

De laatste loodjes. Ze zouden zwaar moeten zijn, maar het valt allemaal best mee. Nu jullie daar allemaal van de zinderende zomer genieten, ben ik aan het skien geslagen.
In santiago had ik een paar mooie Head Monster ski´s op de kop getikt. En meteen maar even getest in de resorts daaro. Die overigens niet erg bijzonder zijn als je de gigantische skioorden in de alpen gewend bent. Ze zijn een stuk kleiner en minder uitdagend. Maar hier in argentinie heb je Las Leñas. Wat qua pistes wederom niks voorstelt. MAarrrr er is de marte. Wat is Marte? Dat is een lift die een weldaad aan off piste afdalingen ontsluit. Zo vanuit de lift mooie couloirs in skien.

Als er sneeuw ligt tenminste.

En dat is nu net het probleem. Hoewel het prime skiing season zou moeten zijn, ligt er overal in zuid amerika veel te weinig sneeuw. Volgens sommigen vanwege een sterke el niño. Of zou het klimaat misschien aan het veranderen zijn? In ieder geval zorgt dat ervoor dat het merendeel van die prachtige lijnen in Las Leñas niet te skien is. En de paar die dat wel zijn zijn al helemaal omgeploegd. Als je nog een stukje poeder wil vinden moet je dus een flink eind wandelen. Zodoende heb ik de afgelopen dagen hijgend en puffend door de sneeuw gesjokt met mijn ski´s op de schouders teneinde nog enkele redelijke afdalingen te vinden. Wat met de serene klanken van moby´s nieuwe plaat en prachtige uitzichten ver weg van de liften nog zo slecht niet is.

Aanvankelijk stond ik op de camping in Malargue, een 70km van Las Leñas vandaan. Maar buiten het feit dat dat toch wel fris was (-20), deed de bus er echter erg lang over om mij naar de sneeuw te brengen. Dus heb ik mijn intrek genomen in een hutje een kleine 20km buiten Las Leñas, bij de locale skibums die daar het hele seizoen vertoeven. En dat is best gezellig. Zo worden er ´s avonds grote argentijnse steaks gebraden op het vuur, waarna de ketel met fernet rondgaat.

Nu heb ik mezelf even een culturele break gegeven, en zit ik in Mendoza. Het plan was om een paar dagen museums en de stad te zien, en terug te keren naar Las Leñas wanneer het eindelijk gaat sneeuwen. En eigenlijk, dat is het nog steeds. Maar Mendoza is een beetje duf dezer dagen. Vanwege de varkensgriep zijn disco´s en musea gesloten, en blijft iedereen maar een beetje binnen. Maar niet getreurd, volgens internet (en dat heeft altijd gelijk) moet het de komende dagen gaan sneeuwen in Las Leñas, dus kan ik straks weer de verse poeder in. Voordat ik over alweer 3 weken terugkeer naar jullie niet-zo-koude-maar-wel-veel-te-platte kikkerlandje.

Santiago

2009-07-06T21:02:00.000-07:00

Jaja daar is ie weer. Deze keer vanuit Santiago, Chile, waar ik mijn intrek heb genomen bij Nelson en zijn moeder. Nelson is een langharige, bebaarde, getatoeerde en vooral geweldig toffe metalhead die ik via couchsurfing heb leren kennen, alwaar hij mij onderkomen aanbood. En bij binnenkomst in zijn piepkleine maar o zo leuke appartementje werd ik meteen omarmd door zijn moeder, die helemaal weg van me is. Zo rijdt ze mij (tegen mijn protesten in) naar de skiwinkels, alwaar zij met de verkoper flirt terwijl ik een paar prachtige ski´s aanschaf. En vandaag voor het eerst geskied in de bergen die hier een kleine twee uur buiten santiago liggen. Zo stond ik vanmorgen in alle vroegte met mijn ski´s in de metro. Waar ik met de nodige verbazing werd aangekeken. Maar 2,5 uur later suisde ik de berg af en was ik dat alles vergeten. Tot ik dezelfde 2,5 uur weer terug moest reizen, in rush hour. Je moet er wat voor over hebben als je een rijkeluisport ´el cheapo´ wil beoefenen :)
Het viel overigens niet mee weer actief te zijn na enkele dagen keihard feesten. WAnt zowel Nelson als zijn moeder werken nachtdiensten en hebben dus een bepaald ander ritme dan ik gewend ben. Bovendien is feesten hier in Santiago een sociale verplichting waar je niet zomaar onderuit komt. Elke avond geeft iemand wel een feest en ´nee´ kennen ze hier niet. Zodoende heb ik de afgelopen nachten gefeest in alle hoeken van Santiago tot de zon weer opkwam. En dat voel je wel als je ´s ochtends op de piste staat. Maar je hoort mij verder niet klagen hoor :D Ik heb een overdaad aan geweldig leuke mensen ontmoet, en gestoorde feesten bezocht de afgelopen dagen. Maar vooral is het heel gezellig hier in huis.

Als ik me hier kan losmaken de komende dagen is het plan om de grens over te steken naar Argentinie (als die niet is ingesneeuwd). Daar ga ik dan via Mendoza richting Las Leñas, het poederparadijs van de Andes.
Que vida tan dura.

En hartelijk dank voor alle email! Ik probeer te beantwoorden maar kom er nauwelijks aan toe. Maar waardeer het zeer. Dus denk niet dat ik jullie vergeet. En blijf vooral schrijven. Ik kan alleen geen antwoord garanderen. Dat krijgen jullie in augustus ´in person´.
Ciao!

Sociare

2009-06-30T11:51:00.000-07:00

Cochabamba, Uyuni en de naderende rampspoed

2009-06-19T16:53:00.000-07:00

Hallo kijkbuiskinders, het is alweer even geleden dat ik jullie schreef. Welkom bij een nieuwe aflevering in de wondere wereld van Bert. Wat heb ik zoal gedaan de afgelopen tijd? Na al dat gestuiter op de fiets en het zitten in een bootje was mijn rug wel toe aan wat verticale rehabilitatie op de verder niet al te inspirerende rotsen in La Paz. Maar de tijd begint te dringen met nog ´maar´ twee maanden en een half continent te gaan moet ik een beetje haast gaan maken. Dus liet ik La Paz en zijn witte bergen achter mij en ging ik naar Cochabamba, waar Lewis en Colette, mijn engelse vrienden uit Venezuela al een maand vrijwilligerswerk doen. Zodoende zijn zij al aardig ingeburgerd in het Cochabambaanse leven en ik heb me dan ook goed vermaakt op de vele feestjes die daar werden gegeven. Met name de BBQ in hun tuin, waar spontaan DJ´s, jongleurs en acrobaten werden geboren was uitermate leuk.

Ook zou ik mede USAC-er Sander treffen in Cochabamba, die het continent van zuid naar noord doorkruist. Na enkele dagen van Cochabambaans feestgeweld ben ik samen met hem afgereisd naar Uyuni om vanaf daar de beroemde zoutvlakten en woestijnen te doorkruisen. Luttele dagen reizen in boliviaanse stijl later (treinkaartje kopen - nee het loket is dicht. Wanneer het open gaat? weet niet; volgende dag treinkaartje kopen, hele dag wachten tot de trein gaat, nee trein gaat niet ivm blokkades; nachtbus naar Uyuni - met -20 in een afgeladen bus met ijs op de ruiten proberen te slapen) kwamen we dan aan in Uyuni, waar we werden verwelkomd door een leger aan touroperators.

Dus sprongen we moe en koud maar meteen een jeep in om de verloren tijd goed te maken en luttele uren later stonden we al op de zoutvlakte. Wit. Zover je kunt kijken. En koud. Zelfs het ´hotel´ waar we sliepen is gemaakt van zoutblokken. De volgende dag tourden we langs meren in vele kleuren, heuvels en woestijnen. Dit is werkelijk een van de mooiste en desolaatste plekken op aarde. (Op de tientallen jeeps met toeristen na dan). Toch maakt een ontevreden gevoel zich van mij meester wanneer ik dit alles door een autoruit moet gadeslaan. Hoe geweldig zou het zijn om dit prachtige landschap te voet of te fiets te verkennen? Nu stopten we alleen om 10 minuten fotos te maken waarna we weer in de jeep werden geladen. Een enkele keer konden we wel een stukje wandelen als we wilden, zei onze chauffeur. Hij zou ons dan verderop weer oppikken. Dankbaar sprongen Sander en ik de auto uit om aan een lekkere wandeling te beginnen. Groots was dan ook onze verbazing toen 10 minuten later de jeep alweer naast ons stopte en we weer werden ingeladen. Niet echt ons idee van een wandeling.

De 3e en laatste dag begon met een urenlange vertraging door de zoveelste motorpech. Omdat wij een aansluitende bus op de grens met Chili moesten halen, betekende dit dat we vervolgens als een dolle door de woestijn moesten racen om op tijd te komen. Zodoende hebben we de prachtige woestijn die dag echt alleen door een autoruit kunnen zien.

Nu schrijf ik vanuit San Pedro de Atacama, in de Chileense Atacama woestijn, wat schijnbaar de droogste woestijn ter wereld is. San Pedro zou een oase moeten zijn, maar mij schijnt het een ubertoeristisch dorpje, met overeenkomstige sfeer en prijzen. De enige reden dat wij hier zijn is om een te touw te huren zodat we kunnen klimmen in een gebiedje hier ´in de buurt´ (100+ kilometer zuidelijker in de woestijn). Dat blijkt echter lastiger dan aanvankelijk gedacht. Onze campingbaas zou vandaag een touw voor ons regelen, maar in goede zuidamerikaanse stijl is daar nog niks van gekomen. Hopelijk morgen meer geluk.

Tijd doden in San Pedro is overigens geen onaangename aangelegenheid, hier in de zon, na een week van temperaturen rond de -15 op 4000 meter hoogte. Zo zitten we hier in de zon op de camping, een beetje te slacklinen en te lezen. Van vriend en fervent klimaatactivist Lewis heb ik een boek van James Lovelock gekregen, de man achter de Gaia theorie. Hoewel deze theorie zelf (de aarde en al haar levensvormen als zelfregulerend systeem dat streeft naar de meest optimale omstandigheden voor leven, gegeven de randvoorwaarden) zeer interessant en voor zijn tijd zeer vooruitstrevend is, heb ik toch een beetje moeite met de toon van het boek. Althans, na het lezen van de eerste twee hoofdstukken.

Lovelock schets een beeld van onontkomelijke rampspoed als een gevolg van klimaatverandering. Begrijp mij niet verkeerd, ik besef mij terdege dat klimaatverandering een serieus probleem is, van een omvang niet eerder gezien in de menselijke historie. Gezien de complexiteit en onzekerheden in klimaatwetenschap vind ik het echter nogal verwerpelijk om de meest desastreuze, hypothetische uitkomst als voldrongen feit te presenteren. Angst als middel om mensen te motiveren lijdt IMHO niet tot de beste resultaten, omdat irrationele sentimenten de beoordeling en besluitvorming vertroebelen. Angst voedt een oorlog tegen terreur, populisten als Geert Wilders en allerbelangrijkst: bewegingen ingezet door angst hebben angst nodig om hun momentum te behouden.
Ja, klimaatverandering is een serieus probleem en ja, we moeten actie ondernemen. Maar kunnen we de motivatie daarvoor alsjeblieft halen uit de wereld die we willen creeren in plaats van wegrennen voor doemscenarios?
Motivatiegoeroe Tony Robbins (ja, die tandpastaglimlach van de TelSell reclames) zei ooit dat je twee soort mensen hebt: mensen die de hun leven laten bepalen door wat ze niet willen, en mensen die nastreven wat ze willen. Het verschil lijkt subtiel, maar is substantieel. In het eerste geval loop je altijd achter de feiten aan. In het tweede geval kun je daadwerkelijk een koers bepalen. Maar daar is wel visie, initiatief en vastberadenheid voor nodig. Laten we hopen dat we daar straks in Kopenhagen wat van zien. Tot die tijd ga ik hier nog een beetje van de ongerepte natuur genieten, nu dat er nog is.

Welcome to the Jungle....

2009-06-07T06:58:00.000-07:00

...we´ve got fun and games
om te beginnen, 120 km downhill mountainbiking over modderige rotsachtige weggetjes met een hoogteverschil van meer dan 4000 meter. Keihard knallen, en af en toe doodsangsten uitstaan. Maar wat vet zeg. En dat over twee dagen. Daarna 3 dagen in een bootje door en naar de jungle. Tot aan Rurrenabaque. Fun indeed.

Nu ben ik weer in La Paz, waar we vanmiddag gaan klimmen, als de locale klimscene zn kater heeft uigeslapen.

Europa

2009-05-27T11:41:00.000-07:00

..leeft hier natuurlijk enórm. En aangezien ik vanuit hier niet kan stemmen, draag ik bij deze mijn steentje bij door een lichte campagne te voeren voor Bas. Deze man weet waar hij het over heeft als hij over energiebeleid praat, wat naar mijn bescheiden mening een van dé belangrijkste punten is waar we een verenigd Europa voor nodig hebben. Bovendien laat hij een positief geluid horen, in tegenstelling tot de meeste andere partijen.
Dus voor een ieder die geen enkel idee heeft wat hij nou met dat europa aanmoet, en een ieder die dat wel weet: Klik, lees ende Stem op 4 juni! Vort!

Of the gringo trail.... and happy again

2009-05-26T12:59:00.000-07:00

Na Cuzco en Copacabana, waar ik omringd werd door de 20jarige engelsen wiens visie op reizen bestond uit het hoppen van westerse kroeg naar westerse kroeg, waarin gedronken moest worden met zo veel mogelijk westerlingen, was ik een beetje reismoe. Voor iedereen die nog in de illusie verkeerde dat ´backpacken´ een romantisch, avontuurlijk gebeuren was: ik kan u bij deze uit de droom helpen. Het hierboven beschreven type reiziger volgt blind zijn phoney planet en het enige gespreksonderwerp binnen deze groep is dan ook ´oh heb jij die en die tour ook gedaan?´ Bovendien is er een hele industrie rondom dit type reiziger ontstaan, waardoor het meest avontuurlijke aan deze manier van reizen het uitkiezen van je touroperator is.

Nodeloos te zeggen dat ik, avonturier pur sang (ahum), na deze bottleneck van de gringo trail, dan ook erg blij was hier vanaf te komen. Een handjevol busreizen later (waarvan een op het dak van de bus) ben ik nu in Sorata, Bolivia. Dit schattige plaatsje buiten La Paz is een oase van rust omgeven door prachtig berglandschap. Zo kun je hier prachtige tochten maken, te voet of te mountainbike, op een bankje op de plaza een biertje drinken, of een praatje maken met de locals. Zo kreeg ik gisteravond terloops een dochter aangeboden voor een nacht; meneer wilde ook wel kleinkinderen met zulke blonde krullen! En dacht ik eerst nog dat hij een grapje maakte, hij was behoorlijk serieus! Enfin, mooi dus, hier in sorata.
Helaas had ik er geen rekening mee gehouden toen ik op zondag aankwam dat de bank dicht zou zijn tot dinsdagmiddag. Met nog geen 100 bolivianos op zak (zo´n 10 euro) moest ik mij dus tweeeneenhalve dag redden. Gelukkig is Bolivia bij lange na niet duur, maar toch, voor het eerst in tijden zat ik een beetje in de rats. Na net een uur in de rij te hebben gestaan tussen de oude tandeloze indiaantjes die hun pensioen kwamen innen, ben ik nu weer een ´made man´ en zodoende kan ik het internet betalen en jullie op de hoogte brengen van al dit moois.

Come to think of it, ik denk dat ik mijzelf eens ga trakteren op een echt maal en een bierje, dat mag nu wel weer.
Adios!

Cuzco y Machu Pichu

2009-05-21T13:41:00.000-07:00

Oftewel: de meest toeristische plaats van heel zuid Amerika. Maar vooruit, met (enig) recht. Het was best leuk. En het viel mee. Nu had ik me dan ook de meest vreselijke voorstellingen gemaakt. Over het algemeen worden de plaatsen -naar mijn bescheiden mening- minder leuk naarmate er meer toeristen komen. Meer toeristen leidt tot vervelend gedrag bij de locals. Of het trekt ´andere´ locals aan. Wat weer leidt tot vervelende, asociale, stereotype gringos. Of misschien zijn vele westerlingen van nature onbeschoft en debiel. In ieder geval leidt het ertoe dat ik dit soort plaatsen liever mijd. En zeker, Cuzco en Machu Pichu pueblo vodoen geheel aan dit beeld. Maartoch, niet in zo´n extreme mate als ik had verwacht. En machu pichu is inderdaad erg indrukwekkend. Net als de prijs van het treinticket ernaartoe; 96 US$. Daar beginnen we natuurlijk niet aan. Zodoende had ik met mijn duitse kompaan Johannes besloten dat wij daar op een goedkopere manier gingen komen. 3 bussen en 2,5 uur lopen later waren we dan in Aguas calientes, het dorp bij machu pichu. Kosten: 25 soles, oftewel 8 dollar. Niet slecht. Aguas calientes daarintegen, heeft nog het meeste weg van een skidorp in de alpen: Quasi authentieke restaurants en veel te duur bier.

Maar het allermooiste van onze trip was nog wel het feit dat de locale boeren de wegen en rails blokkeerden op de dag dat wij Machu Pichu bezochten. Goed geinformeerd als wij waren, hadden wij ons bezoek dus geplanned op de dag dat niemand Aguas Calientes kon bereiken, (behalve 8 uur lopend over de rails: onze terugweg). ZOdoende was het ralatief rustig in Machu Pichu. En sja, het is inderdaad een erg indrukwekkend gezicht. Ik kan een heel verhaal houden over hoe prachtig het allemaal niet is, maar dat is maar saai om te lezen. Bovendien heb ik daar helemaal geen zin in dus jullie doen het maar lekker met een overdaad aan fotos.
De terugweg bestond uit 8 uur over de rails lopen; een miniscuul stukje met een busje rijden (slechts één koe aangereden) tot we stranden op de boerenwegblokkades; nog een uur lopen, een overnachting in ollantaytambo en nog 3 uur bussen.

Inmiddels ben ik Cuzco weer ontvlucht. Veel te duur. Ja, ik doe m´n best om het stereotype krenterige hollander op dit continent te verspreiden. Is het dan allemaal zo slecht hier? Nee. Het voordeel van toerisme is dat men producten verkopen die de toeristen willen. Zodoende kun je hier echte koffie drinken en heb ik zowaar iets gevonden wat op oude kaas leek. Het kan verkeren.

Nu zit ik in Copacabana, aan het titikaka meer. Ik heb zojuist 2 dagen op Isla del Sol doorgebracht, wat -op de wederom grote hoeveelheid toeristen na- erg mooi is. Vanavond zal ik dan maar Johan cruijf´s wijsheid te hande maken en me gaan bezatten met al die toeristen. Elk nadeel heb ze voordeel. Of was het andersom?

Huayllay

2009-05-14T18:11:00.000-07:00

Om nog maar eens met een peruaans gehucht met een H te smijten. Ik schijn een voorliefde voor plaatsen met die letter te hebben. Maar van alle plaatsen met in Peru beginnende met een H is dit wel de allermooiste. We waren namelijk in el bosque de piedras huayllay. Een bos van rots met een oppervlakte van -jawel let u op- 6.815 ha. Das best flink. En uitermate ontoegankelijk als je geen fully equiped landrover hebt. Gelukkig hebben Teri en Steve die wel, en zodoende hebben wij de afgelopen tijd rondgetourd om de hoogvlakte op zoek naar mooi klimsteen.

Er zijn hier enkele routes geboord, maar die laten te wensen over. Vooral kwa veiligheid. Dat van alle routes de eerste haak gejat is, is tot daaraantoe. Maar sommige routes zijn behaakt met een haak van het type DIY, oftewel uit de eigen hobbykelder. Bij het zien van deze haken hadden wij wat twijfel, maar na een totaal verdraait exemplaar in een route tegen te zijn gekomen was de maat vol en zijn we verder gaan boulderen. De rotskwaliteit laat hier te wensen over (wat het allemaal nog wat extra spannend maakt), maar na enkele dagen zoeken vonden we toch een vallei met hoge concentratie boulders van goede kwaliteit. Zodoende hebben we enkele dagen hard gepoetst en geklommen in deze ´valley of the skull´ - naar een schedel (met kogelgat in achterhoofd) die we in de nabijgelegen ruines vonden.
Op dit kleine incident na werden we omarmd door de locale herders, die volgend mij nog nooit een blonde haar hadden gezien, laat staan 3 blonde gringos in een landrover die in de kou aan rotsen gingen hangen. Rare jongens, die westerlingen.

In afwachting van de komst van Teri en Steve verbleef ik enkele dagen in Huayllay (het dorp) en Cerro del Pasco. Leuk detail is dat de laatste tevens de hoogste staf ter wereld is (nee dat is dus niet la paz). In huayllay viel ik met mijn neus in de boter, want daar waren net de mei-feesten begonnen. Enkele dronken mijnwerkers hadden mij tot hun vriend bestempeld en zodoende werd ik aan het hele dorp voorgesteld als ´hun vriend uit holanda´. Verder kon ik van hun dronken, met quechua doordrenkte spaans echter niks verstaan. Maar dat kon me er niet van weerhouden met het hele dorp te dansen op traditionele muziek. Nodeloos te zeggen dat ik de dagen daarna, als we met de landrover het dorp binnenreden om voedsel in te slaan, ontvangen werd als locale held. Zo kregen wij geregeld babys in onze handen gedrukt waarmee we op de foto moesten. uiteraard met de landrover op de achtergrond.

Maargoed, aan al het goede komt een eind. Ik heb afscheid genomen van Steve en Teri en ben op weg naar Cuzco, alwaar ik nog even de nodige dosis cultuur ga opsnuiven voor ik het land moet verlaten omdat mijn 90 days in Peru op zijn.

fotos (waarschuwing: veel rots en landschap)

Paradise....

2009-04-28T15:28:00.000-07:00

Zo. Jullie hebben al weer even niks gehoord van mij. Maar ik was dan ook in paradijs. En daar doen blogs niet aan mee. Angelica wel. Nadat ik haar van het vliegveld in Lima had gehaald, zijn we na enkele dagen deze niet al te interessante stad ontvlucht. Op naar Mancora, met z´n mooie strand in het noorden van Peru. Daar hebben we een kleine 2 weken in een knus bamboe hutje op een steenworp afstand van het strand vertoeft. Het was heerlijk om samen 2 weken aan het strand te liggen, barbequen en te relaxen. Had ik al gezegd dat dit paradijselijk was?

Maar aan al het goede komt een einde, en na 2 weken ging Angelica weer terug naar Nederland. Nu ben ik weer terug in Huaraz, alleen. Met grote tegenzin en onder grote groepsdruk heb ik me laten inschrijven voor 2 klimwedstrijden. De afgelopen dagen stonden dan ook in het teken van onze grand-tour de competencias (ahum). Ik moet toegeven dat mijn tegenzin grotendeels ongegrond was, want het was vooral een hele gezellige bedoeling. Met de hele groep klimmers uit Huaraz gingen we 2 dagen op pad. De eerste wedstrijd was op een artificiele wand in Carhuaz, de volgende dag in rots in Shupluy. Om maar even nodeloos met gehuchten te smijten.

De eerste dag was erg komisch aangezien er naast onze groep van 7 welgeteld één andere deelnemer was. Dat mocht de pret niet drukken. De 2e dag gingen we naar Shupluy, waar wederom een heel festival was georganiseerd, inclusief dans en gastronomisch concours (e.g. cavia met aardappels). Dit keer met iets meer deelnemers. Als enige buitenlandse deelnemer had ik aan aandacht niet te klagen. Zo werd ik geinterview voor de camera; moest ik met de promotiedoos van de locale energy-bar op de foto en wilde iedereen weten waar ik vandaan kwam en hoe je in godsnaam Bert Kruyt uitspreekt.

Foto´s hier (vooral van de eerste dag, daarna was de batterij leeg). Vooral interessant voor deelnemers. Ergo; het zijn veel fotos van mannetjes op een klimmuur(tje).

Nu is het plan Steve en Teri op te gaan zoeken in Huayllay, een een bosque de piedras (bos van stenen) gelijkend aan Hatun Machay. Goin´ dark. Over and out!

Return 2 Hatun Machay, or the telenovena of the dogs

2009-04-07T07:26:00.000-07:00

Hoewel het totaal anders verliep dan verwacht, was het wederom een geweldige tijd in de mist. Waarom anders? Om te beginnen, bij aankomst in de hut werd ik gigantisch ziek. Waarschijnlijk de hoogte. Ofzo. In ieder geval heb ik de eerste dag bibberend en ijlend in mijn slaapzak doorgebracht. De volgende dag ging het wel weer, en heb ik voorzichtig de eerste stapjes ´in verticaal´ gewaagd. Wat op een systematisch gebrek aan zuurstof na, best aardig ging. Bij terugkomst in de hut was Jorge´s baas opeens aanwezig, en vertrok Jorge om onduidelijke redenen naar Huaraz. Waardoor ik alleen achterbleef.

Gelukkig waren daar Steve and Teri. Dit californische supertoffe stel reist in hun fully-equiped landrover door zuid amerika op zoek naar de tofste boulderproblemen. En zij waren net die dag aangekomen in Hatun Machay. Samen hebben we een aantal nieuwe boulders afgestoft en keihard geklommen. En vooral heel veel gelachen. Onder andere om de soaps die zich rond de vele honden afspeelden. Met een sleutelrol voor oude, blinde, gekke Cholo, de pitbull van de hut. Met zijn harem aan wijfjes waren er continu intriges waar joop van de ende een puntje aan kan zuigen.

En dan een mededeling van huishoudelijke aard: Reageren op berichten is alweer een tijdje mogelijk zonder te hoeven inloggen. Ik meld dit even aangezien jullie natuurlijk allemaal staan te popelen om je commentaren wereldkundig te maken. Bij deze, leef je uit.

Cuy

2009-04-01T19:40:00.000-07:00

Moet jullie even melden dat ik vandaag cuy heb gegeten, oftewel cavia. Zoals iedereen weet is dit nagegoeg het meest nutteloze beest ter wereld. Ik kan jullie melden dat dat z´n functie als voedsel hier weinig aan verandert. Erg lekker is het niet.

tot zover.

Ohja ik heb ook nog leren ijsklimmen. En we hebben een poging gewaagd vulla-nogiets te beklimmen, met z´n vijfduizendzevenhonderd en nogiets meter. Wat gestrand is in sneeuwbuien.

Nu echt tot zover. Morgen terug naar Hatun Machay. Lekker bibberen in de mist op de rots.

Hatun Machay

2009-03-27T10:03:00.000-07:00

ToMeteen maar even een nieuw berichtje, omdat de vorige anders wel erg lang wordt. Maar vooral omdat dit een eigen bericht verdient. Wat? Hatun Machay. Wat is Hatun Machay? read and weep....

Na mijn trektocht met Edgar en Nick had ik mijn intrede genomen bij Victor. Victor is een klimmer/berggids uit Huaraz die ik via couchsurfing.com heb opgespoord. Aangezien het laagseizoen is en er dus nog weinig toeristen zijn om te alpineren spendeert Victor zijn tijd met sportklimmen, wat mij wel weer aanspreekt. Daarnaast heeft Victor een compleet appartement voor couchsurfers, inclusief tv, dvd collectie, en 5 bedden. Waarvan ik de enige bewoner ben op het moment. Voor nop. Prima!

Na een paar dagen klimmen met victor en kornuiten kwam ik bij toeval Jorge tegen. Jorge is huttewaard in de refugio (dat is een hut, voor diegenen die dat niet weten) bij Hatun Machay. En Hatun Machay is een klimgebied buiten Huaraz waar ik geweldige verhalen over gehoord heb. Nu is er geen hond in het laagseizoen, en en zodoende vroeg Jorge of ik geen zin had hem te vergezellen. Dan zou hij wat gezelschap hebben en konden we samen klimmen. Hij zou zijn chef vragen of ik niet tegen gereduceerd arief in de hut kon overnachten. Muy Bien. Zoedoende snel een touw en setjes gehuurd, en een boel eten ingekocht. De volgende ochtend zouden we om half 7 vertrekken. Om half 8 (tsja, die peruaanse tijd blijft wennen) stond Jorge dan ook voor mijn deur. Samen met Javier. Javier was na een nacht feesten Jorge tegen gekomen die op weg was naar mij. En na het horen van het plan had Javier in zijn dronken toestand bedacht dat hij wel mee wilde. Op mijn vraag of hij dan niet wat meer spullen nodig had dan de kleren die hij aan had anttwoordde hij ¨welnee man, ik ben als Bob MArley, ik heb geen materiele zaken nodig.¨ Goed. Zowel Jorge als ik dachten dat Javier op een gegeven moment wel terug zou keren als de alcohol was ingedampt, maar tot onze verbazing is hij de hele week gebleven. Om foto´s te nemen, het crashpad te dragen, en als algemeen grappig figuur. En dat alles zonder zn zonnebril af te zetten.

Na een paar uur reizen kwamen we dan aan in Hatun Machay. Wat een oord! Vanuit het glooiende heuvellandschap op 4000 m hoogte reizen honderden vreemde rotsformaties omhoog. In sommige grotten vind je inca schilderingen van 1000 vC., terwijl andere grotten ceremoniele plaatsen zijn waar allerlei figuren in de wand zijn uitgehouwen. Erg fascinerend. En daarnaast meer dan 130 geboorde routes, en een oneindigheid aan boulders. En dat alles voor ons alleen, aangezien er verder niemand was, behalve de honden, kippen en eenden die permanent rond de refugio wonen.

Dat was natuurlijk niet geheel zonder reden, want het is nog steeds regenseizoen. Maar voor de vroege vogel valt er genoeg te klimmen. Aangezien de ochtenden (meestal) droog en zonnig zijn stonden we om 6 uur op, teneinde tussen 7 en 8 te beginnen met klimmen. Tegen het middaguur komt er een mysterieuze mist over de bergen drijven die alles in nevel (en koude!) hult, wat een hele ´spooky´ atmosfeer schept. Niet lang daarna komt de regen, en is het uit met de klimpret. Alhoewel er dan in sommige grotten nog wel te boulderen valt. Maar ik vond het heerlijk: koud, guur, ruw, en geen mens te bekennen. Dat is nog eens klimmen!

Met de regen was het terug naar de hut, waar we een warme hap kookten en opwarmden bij het haardvuur. Want het was er verdomde koud op 4000 m hoogte. Zo hebben we daar een week vertoefd, waarbij ik geweldige routes geklommen heb. Echt alles is daar aanwezig, overhangende beukroutes, 30 meter lange plaatroutes, en de occasionele crack. En de rots is hard, ruw en nauwelijks belommen. Helaas heb ik de laatste avond in een vlaag van verstandsverbijstering de geheugenkaart van mijn camera gewist, waardoor alle foto´s (en niet alleen van Hatun Machay, maar alles sinds Bogota) weg is....... op de lage resolutie backups op mijn picassa account na. Ja, deze actie scoort erg hoog in de ´meest stomme acties op reis top 10´. Zodoende alleen wat fotos van de laatste klimdag, en geen fotos van de brute routes, magische rotsschilderingen en geen stoere bouldervideos. Snik.

Maar niet getreurd, het plan is om volgende week weer met Jorge mee te gaan voor een week winterklimmen. Daarna is het snel naar Lima, want ik krijg bezoek! joepie! :D

Mescalito

2009-03-18T20:14:00.000-07:00

Hallo kijkbuiskinders, het is alweer een hele tijd geleden dat ik wat van me heb laten horen, en er is ver-schrik-ke-lijk veel gebeurt in de tussentijd. Ik zal jullie in vogelvlucht bijpraten:

De laatste keer dat jullie van mij hoorden was ik op weg naar de Shamanen in het noorden van Peru. En of we die gevonden hebben. Maar de San Pedro ervaring was niet wat we ervan verwacht hadden. De urenlange nachtelijke rituelen waarbij we in cirkeltjes ronddansten tussen de zingende shamanen daarentegen waren boven verwachting... eh.. interessant.

Daarna heb ik nog een weekje aan het strand in Huanchaco vertoefd, alwaar ik mij toegelegd heb op het leren surfen. Nu moet ik toegeven dat surfen inderdaad best leuk is. Daarnaast moet ik ook toegeven dat het behoorlijk lastig is. Na een paar dagen besloot ik dan ook het surfen maar te laten voor wat het is en richting Huaraz te gaan. Dit is de gateway tot de cordillera Blanca, een prachtig stukje andes met vele bekende pieken en rotsklimgebieden.

Eenmaal aangekomen heb ik eerst (natuurlijk) een paar dagen geklommen. Maar aangezien het regenseizoen is regent het nogal wat. Verassend. Dat betekent ook dat er heel weinig toeristen zijn. Waardoor de touroperators de weinigen die er wel zijn continu lastig vallen. Zo hing er rond ons hostel continue een typ rond die ons van alles probeerde aan te smeren. Onder andere kende hij wel iemand die San Pedro wist te bereiden, en dat leek mij wel wat. Na de -in dat opzicht- ietwat tegenvallende ervaring bij de shamanen was mijn interesse nog steeds groot. Zodoende stemde ik in met een trip naar (en in) de bergen. Mijn nederlandse hostelgenoot Nick boekte een trekking bij ditzelfde figuur. Het plan was om samen de bergen in te gaan, waar ik de eerste dag/nacht mijn ´viaje´ zou ondergaan. De volgende dag zou ik terug gaan en Nick zou met de gids beginnen aan zijn 4 daagse trekking. Om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk ging ik maar mee op de trekking, aangezien de gids verre van competent was. De trekking bleek ook maar twee dagen te zijn, ipv de beloofde vier.

Onze eerste dag maakten we kamp in de ingang van de vallei, tussen allerlei rotsblokken met inca schilderingen van 500 BC. Een excellente plaats voor een verdiepende reis in de afgronden van de ziel. Daar aangekomen nam ik dan ook het groene brouwseltje wat 8 uur had staan pruttelen tot mij. En dat is een van de meest ranzige dingen die ik ooit aan mijn maag heb opgedrongen. Bah. Je moet er wat voor over hebben.

Nu kan ik uitgebreid gaan vertellen over hoe de bergen vervolgens tot leven kwamen, hoe ik één werd met het universum, en meer van dat soort praat. Maar ik vrees dat er dan van mijn -toch al niet zo grote- geloofwaardigheid niet veel meer overblijft. Bovendien zijn er anderen die dat veel beter kunnen verwoorden. De geinteresseerden raad ik dan ook van harte het brilliante latere werk van wijlen Aldous Huxley aan. En anders -wie kent ´m niet- Carlos Castaneda. Laat ik het erbij laten dat het een zeer interessante ervaring was, in een gewedige omgeving.

Eenmaal terug op aarde, na een zeer interessante nacht zonder slaap, gingen we op weg met onze gids Edgar. Nu valt er veel te vertellen over Edgar, en zijn niet al te stabiele toestand, zowel fysiek als mentaal. Zo was hij voor vertrek al een paar keer niet komen opdagen op afspraken omdat hij wat te diep in het glaasje had gekeken. Maar wat voor mij het meest sprekend en characteristiek was, was het moment waarop ik in een casual praatje vroeg of hij zijn hele leven in Huaraz had gewoond. Waarop het antwoord was: ja, op 5 jaar na. Toen werkte ik in de jungle in een coke laboratorium. Aha. enough said. Zo had Edgar geen regenkleding bij zich, wat voor een trekking in het regenseizoen wel praktisch is. Andere practische zaken als een mes of een lamp waren ook afwezig. Nu weet ik dat ik af en toe overdreven veel gadgets bij me heb, maar op momenten als deze ben ik daar toch wel blij om.

Er was echter één enkel moment waarop Edgar toch wel nuttig bleek. Zelfs de meest gedegen psychonaut krijgt namelijk wel honger van het doorkruizen van het ruimte tijd-continuum. Zodoende besloot ik maar eens wat eten te bereiden. Aangezien onze ´gids´ zn roes lag uit te slapen nam ik het op mij de bezinebrander aan te zwengelen. Een klusje wat mij doorgaans prima afgaat. Nu echter, kwam ik na een half uur priegelen tot de conclusie dat of 1) de brander kapot was óf 2) Ik in mijn huidige toestand niet de meest geschikte persoon was om met benzinebranders te spelen. Wat inderdaad het geval bleek. Want toen we met veel moeite onze gids hadden gewekt draaide deze doodleuk de brander om en stak hem aan. Ik had een halfuur lang de bodem proberen aan te steken :)

Ondanks het feit dat het af en toe niet helemaal duidelijk was wie nou de gids was en wie gegidsd werdt, was het een leuke wandeling. Een trektocht is een groot woord. Maar aangezien ik toch gratis meeging hoor je mij niet klagen. Je zou je groen en geel kunnen ergeren aan de incompetentie van Edgar, maar mede dankzij de immer goed geluimde Nick, die de hilariteit van de situatie wel kon inzien, hebben we ons 2 dagen lang kapot gelachen.

Op Edgars verzoek of we niet een paar techinische toppen met hem wilden beklimmen ben ik maar niet ingegaan....

meer fotos

COTOPAXI !!!

2009-02-23T12:50:00.000-08:00

need I say more?

....

nou vooruit dan:

- One Time for all time van 65 days of static is een van de meest geniale albums ooit gemaakt.
- In Ecuador is het verdomde moeilijk een normale kop koffie te krijgen.
- 3 maal per dag rijst met kip is best saai.
- 5897 m is best hoog

Maar ook wel erg mooi. Helaas heeft mijn Iraanse klimpartner het niet gehaald. (De top dan, verder leeft ie gewoon). Alvorens naar cotopaxi te gaan hebben we nog de Illinizas norte geprobeerd. Deze makkelijke top zou sneeuwvrij moeten zijn (yeah right), zodat het mij een mooie opwarmer leek die we zonder uitrusting te huren aankonden. Helaas kwamen we voor de hut al veel sneeuw tegen. De toppoging de volgende dag strandde dan ook een paar honderd meter onder te top.

Desalniettemin konden we de hoogte goed hebben en leek het mij dat we klaar waren voor het echte werk. Zodoende huurden we een gids en uitrusting voor cotopaxi. Er lijkt een vloek op te rusten, maar net als met roraima werd ik vervolgens erg ziek. Ditmaal niet van de malariapillen, maar van (waarschijnlijk) slecht voedsel. Maar aangezien de trip non-refundable was, zat er niks anders op dan het maar te proberen. Na wat oefenen op de gletsjer lag ik dus `s avonds in de hut te broeden op de existentialistische vraag: ¨opstaan en kosten, of liggen blijven en slapen?¨(wie kent `m niet). Uiteindelijk is het de laatste geworden. Toen we om 11 uur ´s avonds gewekt werden voor ontbijt (je moet er wat voor over hebben) vond ik dat ik het er toch maar op moest wagen, en zodoende begonnen we om middernacht onder een prachtige sterrenhemel aan de klim. Aangekomen bij de 2e gletsjer kon ik kwam ik tot de conclusie dat ik me eigenlijk best lekker voelde en het best wel eens kon gaan halen. Kyuss op de ipod en gáán!
Tegen de tijd dat de zon opkwam had Shuku, mijn Iraanse klimpartner, het echter wel gehad. Na kort overleg besloten we dat hij zou wachten op de eerste groep die weer naar beneden kwam om daarmee af te dalen. Gids José en ik zouden doorgaan naar de top. Zo gezegd zo gedaan. Met een prachtig uitzicht over de wolken stegen we de laatste meters naar de top waar we iets na 7 uur aankwamen.

Na wat gegeten en gedronken te hebben, en natuurlijk een paar plaatjes geschoten te hebben, begonnen we aan de afdaling. Zo tof als de klim was, zo saai was de afdaling. Ik kan me toch niet aan de indruk onttrekke dat afdalen op ski´s een betere tijdsbesteding is dan op stijgijzers naar beneden te hobbelen. Na een paar uur door de inmiddels al aardig papperige sneeuw strompelen kwamen we uiteindelijk dan toch moe en voldaan in de hut aan.

Uitrusten was er echter niet bij, want vervolgens moesten we terug naar Quito om onze spullen op te halen, en een nachtbus naar Cuenca te nemen, alwaar ik de volgende ochtend herenigd werd met mijn duitse klimvrienden uit Suesca, Axel en Kirstin. Nu was het plan om helemaal los te gaan in de Carnavalfestiviteiten in Cuenca, maar deze vielen -op z´n zachst gezegd- nogal tegen. Dat wil zeggen, de hele stad was uitgestorven. En de ´boisterous waterfights, in which no-one is spared´ waarover de phoney planet rept, vielen ook nogal tegen. Al hebben wij natuurlijk aardig ons best gedaan :)

Alhoewel uitgestorven, was Cuenca voor mij wel een verademing na het door gringo´s overspoelde Quito. Wat is het toch met het merendeel van de westerse reizigers dat men de neiging heeft met zn allen in een zo westers mogelijke omgeving samen te klonteren? Zo heb je in Quito de wijk mariscal, waar de gemiddelde samestelling van een straat bestaat uit disco, touroperator, diso, internetcafe, touroperator, bar, disco. Afgewisseld met retaurants waar men een overpriced, wanstaltige poging tot westers voedsel seveert. Maar iedereen in het hostel waar ik verbleef vond het geweldig. Ik wist niet hoe snel ik weg moest komen. Cuenca daarentegen, met zn prachtige coloniale architectuur, minus het hectische van Quito, sprak mij een stuk meer aan.

Toch besloten we dat het coloniale Cuenca, hoe mooi ook, beter ingeruild kon worden voor rotsten. Zodoende namen we afscheid van Shuku en vertrokken we naar het nabijgelegen Paute om (je raadt het al) te gaan klimmen. VAnuit Paute kwamen we na een lift in een hobbelige pickup, en een 40 minuten door steile begroeing klauteren aan bij de rotsen, waar we heerlijk geklommen hebben. De 2e dag probeerden we de daarnaastgelegen sector te bereiken. Toen dat, na bijna een uur door het dichte struikgewas te hebben gekropen, dan eindelijk gelukt was ( in europa zijn we zóóó verwend lieve klimvrinden), en ik me inbond voor de eerse route, begon het te druppen. Toch nog snel de route geklommen, waarna we de spullen inpakten en weer vertrokken. In de stromende regen. Aangezien hier verder niet veel te doen was, besloten we om aan de monsterrit naar Peru te beginnen. 24 uur bussen later waren we dan eindelijk in Huancabamba. Dit is een mini stadje in de Andes, alleen bereikbaar via modderige bergweggetjes langs steile afgronden (erg leuk met een rammelende touringcar), waar het constant regent. Maar vanuit hier kunnen we (te voet danwel met ezeltjes) een gebied met mystieke meren bereiken, alwaar een nog een aantal shamans actief is. Deze traditie was voorheen wijdverspreid in het noorden van Peru en zuiden van Ecuador, maar wordt, zoals wel meer tradities, steeds obscuurder.

Morgen vertrekken we richting deze meren, op zoek naar een shaman die ons kan inwijden in de geheimen van de san Pedro cactus. Ben benieuwd.

(edit: ook van het klimmen nog wat plaatjes hier)

Ecuador

2009-02-15T19:15:00.000-08:00

Zo laat ik maar weer eens wat schrijven, anders blijft dat vervelende bericht bovenaan staan. Na alle ellende (nouja, het viel best mee, was eigenlijk gewoon een paar dagen lekker, maar duur slapen) ben ik nu in Ecuador! Jawel, ik ben op het zuidelijk halfrond. Dit besefte ik mij onlangs pas, u begrijpt wat voor een grootse gebeurtenis de overschrijding van de evenaar geweest moet zijn...
Aanvankelijk had ik Quito overgeslagen, in lijn met mijn plan om grote steden te mijden. Zodoende was ik in Riobamba (een kleine, maar dan ook behoorlijk saaie stad). Aldaar heb ik het idee in mijn hoofd gekregen dat ik de vulkaan Cotopaxi wil beklimmen. Tot twee keer toe had ik een medestander gevonden (een gids inhuren is aanzienlijk goedkoper met zn tweeen), maar beide keren haakten ze af. De laatste toen we aan het acclimatiseren waren op een andere vulkaan. Destengevolge ben ik dan toch maar naar Quito afgereisd, in de hoop hier wel medestanders te vinden. In Riobamba waren ze namelijk op.

eerste sneeuw in Z. Amerika!

Zodoende ben ik dan in Quito, waar ik naast alle bergidsen bezoeken, ook maar eens een goede slaapzak heb gekocht. Het is namelijk koud op 5000m hoogte. Te koud voor mijn 3 euro Xenos-slaapzak in ieder geval. Dus eindelijk maar eens een donzen slaapzak gekocht. Toen ik in de winkel een praatje maakte met enkele verkopers, werd ik terstond uitgenodigd voor een klimtripje het komend weekend. Zodoende heb ik de afgelopen 2 dagen dan ook lekker geklettert op een raar soort vulkanisch gesteente. Midden in de modderige jungle. Erg leuk. Binnenkort meer fotos. Ciao!

en dan de foto´s: bergen en klimmen (warning: ecuadorianen vinden het leuk om veel nutteloze klimfotos te maken met andermans toestel)

Thieves! Bandits! Scum! Arghhh!

2009-02-06T12:03:00.000-08:00

Na alle pracht en praal dan nu een anderssoortige ´genuine experience´ - Ik ben beroofd, en hoe!
Nadat ik besloten had dat het toch echt tijd was om het prachtige colombia te gaan verlaten had ik mijzelf in een bus naar de grens geplaatst. Tot aan Cali heerlijk 2 stoeltjes voor mezelf om de kater uit te slapen, maar vanaf daar kreeg ik een buurman in de stoel naast me. Na wat oninteressante formaliteiten te hebben uitgewisseld (het gaat langzaamaan ergens op lijken met dat spaans van mij) bood dit heerschap mij de helft van zijn candy bar aan. Nou weet ik dat je nooit voedsel vna vreemden moet aannemen.. maar na al die weken tussen familie en vrienden -alsmede de algehele vriendelijkheid in dit land- is mijn achterdochtigheid tot een dieptepunt gedaald, en zodoende nam naive Bertje het wafeltje gretig aan. En dat had ik beter niet kunnen doen.

Want even later werd alles wat wazig en zwaar.... en het enige dat ik me nog kan herinerren is mijn buurman die door mijn geldbuidel aan het spitten was. Waarop ik hem in mijn beste spaans mededeelde dat hij dat beter niet kon doen als hij zijn hoofd op zn romp wilde houden. Wat in mijn toestand volgens mij niet erg overtuigend overkwam. Toch hield hij ermee op (breed grijnzend, waarschijnlijk in de wetenschap dat ik over 5 minuten helemaal weg zou zijn). In ieder geval was ik zo ver weg dat het idee van fysieke interventie niet eens meer in me op kwam. En inderdaad, verder herinner ik mij helemaal niks meer, totdat ik wakker werd in het ziekenhuis. Alwaar mij werd medegedeeld dat ik in het vervolg beter geen voedsel van vreemden meer kon aannemen. duh.

Na alle waarschijnlijkheid bevatte dit escopolamina (klik voor leuke wiki-weetjes). Na een dag en nacht in het ziekenhuis te zijn gebleven, onder continue bloeddrukmetingen in dagelijkse injecties (¨maar wat is dat dan zuster?¨ -¨Daar wordt je beter van¨ - ¨ja dat mag ik hopen ja, maar mag ik weten wat u in mijn arm spuit?¨ - Dat is voor je herstel. ¨ - zucht, vooruit dan maar.) kon ik na twee dagen weer de 10 meter naar de wc lopen zonder continu tegen de muren te botsen, en mocht ik gaan. Nu had ik me inmiddels op een aanzienlijke rekening voorbereid, maar ik kon vertrekken zonder iets te betalen, nada! Dat was wel even een meevaller na een aanzienlijk financieel verlies. Bovendien was de dief zo vriendelijk - en daar ben ik werkelijk heel blij om- dat hij mijn paspoort en bankpassen heeft laten zitten. Zodoende kon ik zonder verdere problemen mijn reis hervatten, en ben ik nu in Riobamba, Ecuador. Zometeren ontmoet ik iemand die ik via de geweldige site couchsurfing.com heb leren kennen, bij wie ik kan overnachten. Tevens is hij gids en gaan we dit weekend een trektocht(je) naar een inca ruine maken. Alles weer Muy bien dus.

Moraal van dit verhaal: Colombiaanse wafel-bars zijn smerig!

On the bright side: mijn artikel is aangenomen voor publicatie in Energy Policy! Detlef, Bert (nee een andere, alhoewel ik zelf ook wel een schouderklopje verdien :P ) en Heleen, Hartelijk dank voor al jullie hulp!

Hasta pronto!

rotsjes

2009-01-31T09:43:00.000-08:00

eindelijk kwam het er dan van: klimmen in Suesca. Dit dorpje een uur boven Bogota heeft het best ontwikkelde klimgebied van colombia. honderden routes, sport en traditioneel, oftewel: een paradijsje. Aanvankelijk had ik nog enige angst dat het moeilijk zou zijn om klimpartners te vinden, maar de inmiddels bekende colombiaanse gastvijheid zorgde ervoor dat ik niks te klagen had.
Na een paar dagen op een dure camping te hebben gestaan kwam ik tot de conclusie dat mijn 5 euro slaapzak van de xenos toch niet uitermate geschikt was voor nachten op 2600m. Dus toen de klimmende hippie Mario mij een kamer in zijn huis aanbood nam ik dat aanbod dan ook gretig aan. Mario woont in een klein huisje in de heuvels buiten het dorp met zijn kat Andromeda en wietplanten, en spendeert zijn tijd klimmend danwel brood bakkend. Ondanks zijn moeilijk verstaanbare spaanse gemompel lukte het mij toch zo af en toe een goed gesprek te voeren, wat veelal neerkwam op Marios monologen, af en toe onderbroken door enthousiaste bevestigingen van mijn kant.
Verder gewoon veel geklommen met locale en minder locale klimmers. Nu ben ik weer terug in Bogota voor Cesar`s (el Cunjado) verjaardagsfuif. De komende dagen staan nog een voetbalwedstrijd (Bogota-Cali; een topper) en een bezoek aan Cesar`s projecten in de sloppenwijken op het program. Daarna moet ik dan toch echt het land gaan verlaten, want de 60 dagen waarvoor mijn paspoort is gestempeld zijn bijna om. Next stop: Ecuador!

en dan hebben we natuurlijk de fotos nog.

ciao!

Tayrona & Taganga: Beaches, Beers and Bubbles

2009-01-20T12:13:00.000-08:00

plaatjes zeggen zoveel meer:

en dank voor alle email! Ik zal binnenkort antwoorden, als ik weer in de bewoonde wereld ben met betere internetverbinding. Momenteel ben ik in suesca, hét klimoord in colombia. Nodeloos te zeggen dat ik mij prima vermaak... na wat koude nachten kamperen woon ik nu in het hutje van Mario, de klimmende kluizenaar. Maar daar is geen stomend water, laat staan internet. Later meer dus.

hasta la pasta!

happy new year

2008-12-30T19:26:00.000-08:00

Jaja, het leven is mooi hier in colombia. Veel te veel om jullie allemaal te vertellen. Enkele hoogtepunten die ik wel met jullie wil delen:

Tejo. (Of hoe je het dan ook spelt). In ieder geval is het een spel dat voldoet aan de mannelijke oerdrang, want het bevat met dingen gooien, bier drinken en explosies. Wat wil je nog meer?

Tejo bestaat uit 2 tegenover elkaar gelegen schuine vlakken gevuld met klei (zie foto 1) waarin een ijzeren ring ligt met daarop 4 envelopjes gevuld met buskruit. Nou noemden ze mij op de basisschool al bertje buskruit...
In ieder geval, het doel is om een ijzeren discus van een ongeveer een kilo (of 2) van een flinke afstand zo dicht mogelijk bij de ring, danwel erin, of -in het ultieme geval- op een van de zakjes buskruit te positioneren (zie foto 2). Het laatste gaat gepaard met de gewenste explosie, wat uiteraard ook de meeste punten oplevert. Al moet ik zeggen dat met al dat bier (zie foto 3) de puntentelling mij enigszins ontging.

Mooi detail in dit verhaal is dat dit alles zich afspeelde op eerste kerstdag. Na een ochtend door het prachtige heuvellandschap te hebben gewandeld streken wij rond het middaguur neer in dit cafetje aan de rivier, om vervolgens een krat bier te kopen en te knallen. En dat alles met zo´n 25 graden. Muy bien, navidad en colombia!

Verdere highlights: een trip naar la zona cafetera, alwaar koffie wordt verbouwd. Een tocht in een jeep over onverharde modderweggetjes (vet!) door fabelachtig mooi landschap vol bergen vol plantanen en koffie bracht ons naar een miniscuul dorpje. Na wat wandelden en veel rondvragen kwamen we bij een koffieplantage, alwaar we een allervriendelijkste rondleiding kregen. Vervolgens konden we er niet onderuit komen ook mee te eten. En voor dat alles wilden deze lieve mensen absoluut geen geld aannemen.

Zipaquira: een zoutmijn waar de immer gelovige colombianen een heuse cathedraal hebben uitgehakt. En dat niet alleen, de hele lijdensweg van ons aller amigo Jesús is in kruizen en altaren uitgehouwen. Oh, had ik al verteld dat dit alles onder de grond zit, in een ZOUTMIJN? ja, ze zijn hier gelovig. impressionante.

Rest mij niks dan jullie een gelukkig nieuwjaar te wensen. Adios!

Ohja, nu ook een selectie van filmpjes, zie rechts. En meer op youtube, zoek op bertjebertjek. wat overigens ook mijn skypenaam is.

tringeling

2008-12-22T19:00:00.000-08:00

Ik heb nu ook een colombiaans telefoonnummer: mocht iemand mij dringend willen bereiken om wat voor reden dan ook. Niet dat het ding vaak aan staat, maar toch ;)
+57 300 257 2029

de mooie dingen van reizen

2008-12-12T09:33:00.000-08:00

zijn: onderweg zijn naar een astronomisch observatorium, met de op 1 na grootste telescoop van zuid amerika (wat helaas gesloten bleek) als de bus opeens een halve meter naar beneden zakt, en je het achterwiel langs ziet komen rollen.

verdere mooie ervaringen; colombia, wat een geweldig mooi land! Zo veel mooier, opgeruimder en gestructureerder dan venezuela. En een natuurschoon, whaha, geweldig! En veiliger dan in venezuela. Niet dat ik me daar nou onveilig voelde, maar even ter vergelijking en als tegengas tegen al die indianenverhalen. Na het venezolaanse buitensportparadijs Merida (overpriced en blasé) ben ik de grens overgetstoken en heb ik me naar het colombiaanse pittoreske buitensportparadijs San Gil begeven, alwaar ik me kostelijk geamuseerd heb met parapanten en raften. Vooral dat laatste was echt geniaal. Stroomversnellingen tot klasse 5 (wat schijnbaar heftig is, zo voelde het iig wel). Zeker toen we omsloegen. Voor enkelen was de pret er toen wel af, maar nadat we deze angsthazen in een andere boot hadden gedumpt was het weer gaan met de banaan, zeker aangezien onze boot nu nog lichter was en dus nog hoger stuiterde. Om met mijn engelse compaan aldaar te spreken: Wicked!

Inmiddels ben ik in Bogota, in een echt huis met echte mensen (ja echt). Vanavond gaan we stappen met Angelica´s vrienden. Ben benieuwd, het bogotaanse uitgaansleven schijnt erg goed te zijn, men houdt hier wel van een feestje.

Hasta pronto!

phase one completed

2008-12-04T07:48:00.000-08:00

Zo, laat ik dan maar eens wat schrijven, vanuit het geweldige venezuela, waar benzine goedkoper is dan water; de mensen wanstaltig dik zijn; je dollar een daalder waard is op de (zwarte) markt, en iedereen je een oor probeert aan te naaien, zij het met een glimlach op het gezicht. Maar bovenal is het hier geweldig MOOI.
Zin in een ´en toen en toen -verhaaltje´? Komt ie dan:

Na een vlucht (die nogal wat voeten in de aarde bleek te hebben, aangezien ik eerst het vliegtuig niet in mocht, 2 dagen later wel) en hereniging met ´the lads´ zijn we meteen naar de Angel falls gegaan, ´s werelds hoogste waterval van 970(?) meter. Na een vlucht in een rammelende cesna (met de brandstofmeter op 0) en een boottocht in een uitgeholde boomstam met 75 PK (benzine kost hier 0,02$ per liter) hebben we overnacht in een hangmattenkamp met uitzicht op de falls, muy bien. De volgende dag zijn we een stukje door de jungle gewandeld tot bij de voet van de waterval. Dat is best een indrukwekkend ding. Vervolgens hebben we -na terugtocht in de boomstam- een beetje rondgehangen bij de lagoon - een meertje waar allerlei watervallen op uitkomen. Tabien muy bien. Erg bounty-reclame verantwoord.

Aangezien we onze gids van de Angel falls wel een geschikte peer vonden, besloten we hem en zijn amigo maar in te huren om ons naar Roraima te gidsen. Deze tafelberg (tepui) op de grens met brazil en guyana is een must-do trektoch, zo was ons verteld. En omdat we geen zin hadden om wederom op een georganiseerde tour met 10+ andere toeristen te belanden, leek hun aanbod om met alleen ons 4 naar boven te hobbelen wel een geschikt plan. Aldus geschiede, en zijn wij in 3 dagen naar boven gehobbeld. In mijn geval was het meer kruipen, aangezien mijn lichaam het antimalariamiddel malerone blijkbaar evenmin verdraagt als lariam. Maar, al schijtend en kotsend zijn we boven gekomen, alwaar zich de meest bizarre rotsformaties op een verder totaal nat plateau bevinden. Je waant je in een totaal andere wereld. Na 2 dagen constante regen en een gids die op zn ganja-gps navigeerde (geen succes) hadden we de laatse dag op de top gelukkig goed weer, wat mogelijk het meest geweldige uitzicht uit mijn leven opleverde. Woorden en fotos kunnen niet beschrijven wat een indruk het maakt om over de wolken over de tafelbergen uit te kijken die als schepen door de bewolking lijken te varen. Maar als je het toch wil proberen, zie hier voor fotos. (Of google ´roraima´).

Na terugkomst van 7 dagen op een berg waren wij wel toe aan een koude rakker van de prethaak. Nu bleken er die week regionale verkiezingen te zijn, wat gepaard ging met een alcoholverbod van ongeveer een week. Zelden zo de behoefte gehad aan een biertje, krijg je dit. Maar venezuela zou venezuela niet zijn als er niet ergens iemand bier stond te verkopen. En niet zomaar iemand, nee, hier kun je alleen bier krijgen bij iemand met een tshirt van de psuv, de partij van el presidente Chavez. De manier waarop deze man (schijnbaar) zijn stemmen vergaard is op zn zachtst wel, inventief te noemen. Zo hoorde ik in het vliegtuig al van afrikanen die werden ingevlogen om te stemmen. En mensen die staken bij de oliemaatschappij of nee stemmen bij het referendum krijgen nergens meer een baan.
Maargoed, terug naar de belangrijke zaken: we hadden dus bier. En we zaten inmiddels aan de carribische zee op het strand tussen de palmbomen. Muy bien! Vervolgens hebben we op verschillende plaatsen aan de bootjes gehuurd waarmee Thomas kon gaan duiken, en ik klimmen op rotseilandjes boven het water. In spanje noemt men dat psichobloc, een erg treffende omschrijving. Geen touwen, als je valt is het gewoon plons. En da´s best leuk!

Daarna was het uit met de pret voor Kevin, Rob en 2 dagen later ook voor Thomas. Na een busrit waarbij de bus op 2 keer toe zonder mij vertrok ben ik dan toch in Merida Aangekomen. In deze self-proclaimed adventure sports capital of Venezuela ben ik -geheel tegenavontuurlijk- spaanse lessen aan het volgen, teneinde ietwat beter beslagen ten ijs te komen in Colombia. Verder probeer ik klimtrips te regelen naar de nabijgelegen andes, maar alle klimmers die ik tot dusver heb ontmoet zijn werkzaam bij een touroperator en proberen dikke knaken te vangen. Voor iets wat ik allang kan vind ik dat wat gortig, dus nu is mijn plan om op eigen houtje de rotsen te bereiken. We shall see.

zo, en dat zonder een keer toen te gebruiken :)

hasta la pasta!

De kunst van het loslaten

2008-11-06T08:16:00.000-08:00

en weggooien, want je verzamelt toch veel zooi. Dat alleen al is een reden om regelmatig te verkassen. In ieder geval heb ik bijna alles ingepakt. Zometeen gaat symbolisch, als laatste verbinding met deze wereld de stekker uit de pc, en ben ik definitief offline . Vandaar nu een afscheidsberichtje. En een bedankje voor iedereen die op het feestje was zaterdag. Het was een dolle boel! Zie hiernaast voor enkele fotos.
de volgende keer schrijf ik vanaf de andere kant van de wereld. Tot dan!