woensdag 11 november 2009

H2oil animated sequences from Dale Hayward on Vimeo.



Als facebookloos fossiel voel zelfs ik af en toe de drang de aandacht te vragen voor bepaalde zaken. Dan maar via dit medium. Hopelijk leest iemand het nog. Enjoy. (while it lasts)

donderdag 20 augustus 2009

BBQ

Om mijn terugkomst te vieren is er aanstaande zaterdag (de 22e) een 'bring your own' barbeque bij mij in de tuin. Een ieder is welkom vanaf een uurtje of 19 op de boothstraat 17. Neem dus zelf een stukje te grillen vlees mee, of een lekkere salade en een flesje (of kratje) van het een of ander. Hoop jullie allen te zien!
Bert

maandag 17 augustus 2009

BA

Baracus was een groot man. Maar met Buenos Aires had ie weinig te maken. Het Parijs van het zuiden, stad van de tango, van het nooit eindigende nachtleven. Alhier heb ik de laatste dagen van mijn zuid amerika reis gespendeerd, nippend aan heerlijke wijnen, gigantische steaks knabbelend, en tango kijkend.


Want jaja, ik ben weer in nederland! Na 2 dagen vliegen, een dag shoppen in de Atlanta, georgia, waar iedereen dik is en met een grappig 'southern' accent praat, ben ik weer helemaal veilig terug in ons koude kikkerlandje. Een beetje beduusd door de regelmatigheid, de orde en netheid, maar ook wel onder de indruk van de schoonheid van de utrechtse grachten, onze prachtige terrascultuur, en de prijzen in de supermarkt ;)

zaterdag 1 augustus 2009

wit wit wondeland

prik, prik, schop, schop. Weer een stap omhoog op de ijzige helling. De wind snijd in m´n gezicht en als ik hier uitglijd lig ik zo weer een tig-tal meters beneden. Nog een paar meter en ik kan even rusten op het plateau. Daarna een suk stijle rots en gruis en dan ben ik op de kam. Hier wordt ik bijna van de berg geblazen door de wind die aan de ski´s op mijn rug trekt. Een stukje traverseren, en een laatste klim en ik sta op de top van Cerro Entre Rios. een kleine 3 uur klauteren, en dat alles voor een afdaling die waarschijnlijk een minuut of 2 zal duren. Maar dat is dan ook wel een supergave afdaling. Wat een genot! Ver weg van de liften, de decadente rijke lui die met hun veel te dure uitrusting vooral op het terras hangen. Bah, wat zijn skiresorts toch vreselijke plekken. Ook hier. Maar wat zijn de bergen hier mooi. Waar elders kun je tussen de grillige granietpieken door in de poeder naar beneden racen?



De dag ervoor ben ik samen met medelander en skifanaat Paul in een keine 4 uur naar de top van Cerro Torrecillas (3771 m) gelopen. Waarna we in totale extase naar beneden geraasd zijn. Er mag dan niet veel sneeuw gevallen zijn dit jaar, met een beetje zoeken (en veel lopen) kom je nog wel geweldige poederafdalingen tegen.



Nu ik de 3 voornaamste pieken gedaan heb (Martin, Torrecillas en Entre Rios) vind ik het welletjes geweest. Volgens Paul zou ik wel eens de eerste nederlander kunnen zijn die ze alle 3 gedaan heeft. Leuk detail, maar ik zal het Guiness book of records er niet mee halen vrees ik. Bovendien is mijn nagemaakte skipas afgelopen, dus als ik nog meer wil skien moet ik betalen. En dat is niet mijn favoriete bezigheid. Maar dit gebied is zeker uniek voor z´n off piste mogelijkheden. Maar je moet wel geluk hebben. Door de sterke winden hier is de marte lift geregeld gesloten, wat het gebied reduceerd tot een 3erangs resort.



Zodoende heb ik mijn skimateriaal verkocht, wat nogal wat voeten in de aarde had. ¨Ja dat zijn wel mooie skischoenen, maar maat 41? Dat is wel groot hoor, ik ken niemand die dat heeft.¨ Fuck. Kleine argentijnenvoetjes. Maargoed, uiteindelijk heb ik alles kunnen lozen en nu zit ik in Cordoba, alwaar ik hoop nog een beetje te kunnen klimmen in de prachtige heuvels die de stad omringen, alvorens naar Buenos Aires af te reizen voor een paar laatste dagen van Tango, wijn en steak. Want teringjantje, wat houden ze hier van vlees. En dan bedoel ik niet zo´n klein lapje droog vlees wat wij in Nederland neigen te eten. Nee, hier eet men gigantische lappen koe, zo van de gril.



Dus nog een paar dagen... en dan kom ik alweer terug. Raar gevoel. Ik heb namelijk helemaal niet het idee dat ik 9 maanden weg ben geweest. Het voelt meer als 9 weken. Maar stiekem kijk ik er ook wel weer naar uit om jullie allemaal te zien. En niet meer uit een rugzak te leven. Of naar simpele dingen, zoals een bruine boterham met oude kaas. Of gewoon in spijkerbroek en gympen rondlopen.

tot (heel) snel!



p.s. Op de site van Teri en Steve staan inmiddels fotos van onze bouldersessies in Huallay, Peru.

zondag 19 juli 2009

Las Leñas


De laatste loodjes. Ze zouden zwaar moeten zijn, maar het valt allemaal best mee. Nu jullie daar allemaal van de zinderende zomer genieten, ben ik aan het skien geslagen.
In santiago had ik een paar mooie Head Monster ski´s op de kop getikt. En meteen maar even getest in de resorts daaro. Die overigens niet erg bijzonder zijn als je de gigantische skioorden in de alpen gewend bent. Ze zijn een stuk kleiner en minder uitdagend. Maar hier in argentinie heb je Las Leñas. Wat qua pistes wederom niks voorstelt. MAarrrr er is de marte. Wat is Marte? Dat is een lift die een weldaad aan off piste afdalingen ontsluit. Zo vanuit de lift mooie couloirs in skien.

Als er sneeuw ligt tenminste.

En dat is nu net het probleem. Hoewel het prime skiing season zou moeten zijn, ligt er overal in zuid amerika veel te weinig sneeuw. Volgens sommigen vanwege een sterke el niño. Of zou het klimaat misschien aan het veranderen zijn? In ieder geval zorgt dat ervoor dat het merendeel van die prachtige lijnen in Las Leñas niet te skien is. En de paar die dat wel zijn zijn al helemaal omgeploegd. Als je nog een stukje poeder wil vinden moet je dus een flink eind wandelen. Zodoende heb ik de afgelopen dagen hijgend en puffend door de sneeuw gesjokt met mijn ski´s op de schouders teneinde nog enkele redelijke afdalingen te vinden. Wat met de serene klanken van moby´s nieuwe plaat en prachtige uitzichten ver weg van de liften nog zo slecht niet is.

Aanvankelijk stond ik op de camping in Malargue, een 70km van Las Leñas vandaan. Maar buiten het feit dat dat toch wel fris was (-20), deed de bus er echter erg lang over om mij naar de sneeuw te brengen. Dus heb ik mijn intrek genomen in een hutje een kleine 20km buiten Las Leñas, bij de locale skibums die daar het hele seizoen vertoeven. En dat is best gezellig. Zo worden er ´s avonds grote argentijnse steaks gebraden op het vuur, waarna de ketel met fernet rondgaat.

Nu heb ik mezelf even een culturele break gegeven, en zit ik in Mendoza. Het plan was om een paar dagen museums en de stad te zien, en terug te keren naar Las Leñas wanneer het eindelijk gaat sneeuwen. En eigenlijk, dat is het nog steeds. Maar Mendoza is een beetje duf dezer dagen. Vanwege de varkensgriep zijn disco´s en musea gesloten, en blijft iedereen maar een beetje binnen. Maar niet getreurd, volgens internet (en dat heeft altijd gelijk) moet het de komende dagen gaan sneeuwen in Las Leñas, dus kan ik straks weer de verse poeder in. Voordat ik over alweer 3 weken terugkeer naar jullie niet-zo-koude-maar-wel-veel-te-platte kikkerlandje.

maandag 6 juli 2009

Santiago

Jaja daar is ie weer. Deze keer vanuit Santiago, Chile, waar ik mijn intrek heb genomen bij Nelson en zijn moeder. Nelson is een langharige, bebaarde, getatoeerde en vooral geweldig toffe metalhead die ik via couchsurfing heb leren kennen, alwaar hij mij onderkomen aanbood. En bij binnenkomst in zijn piepkleine maar o zo leuke appartementje werd ik meteen omarmd door zijn moeder, die helemaal weg van me is. Zo rijdt ze mij (tegen mijn protesten in) naar de skiwinkels, alwaar zij met de verkoper flirt terwijl ik een paar prachtige ski´s aanschaf. En vandaag voor het eerst geskied in de bergen die hier een kleine twee uur buiten santiago liggen. Zo stond ik vanmorgen in alle vroegte met mijn ski´s in de metro. Waar ik met de nodige verbazing werd aangekeken. Maar 2,5 uur later suisde ik de berg af en was ik dat alles vergeten. Tot ik dezelfde 2,5 uur weer terug moest reizen, in rush hour. Je moet er wat voor over hebben als je een rijkeluisport ´el cheapo´ wil beoefenen :)
Het viel overigens niet mee weer actief te zijn na enkele dagen keihard feesten. WAnt zowel Nelson als zijn moeder werken nachtdiensten en hebben dus een bepaald ander ritme dan ik gewend ben. Bovendien is feesten hier in Santiago een sociale verplichting waar je niet zomaar onderuit komt. Elke avond geeft iemand wel een feest en ´nee´ kennen ze hier niet. Zodoende heb ik de afgelopen nachten gefeest in alle hoeken van Santiago tot de zon weer opkwam. En dat voel je wel als je ´s ochtends op de piste staat. Maar je hoort mij verder niet klagen hoor :D Ik heb een overdaad aan geweldig leuke mensen ontmoet, en gestoorde feesten bezocht de afgelopen dagen. Maar vooral is het heel gezellig hier in huis.

Als ik me hier kan losmaken de komende dagen is het plan om de grens over te steken naar Argentinie (als die niet is ingesneeuwd). Daar ga ik dan via Mendoza richting Las Leñas, het poederparadijs van de Andes.
Que vida tan dura.

En hartelijk dank voor alle email! Ik probeer te beantwoorden maar kom er nauwelijks aan toe. Maar waardeer het zeer. Dus denk niet dat ik jullie vergeet. En blijf vooral schrijven. Ik kan alleen geen antwoord garanderen. Dat krijgen jullie in augustus ´in person´.
Ciao!

dinsdag 30 juni 2009